B gebeurt toch

Mijn acupuncturist vertelde me tijdens onze vorige sessie iets over controle. ‘Je hebt een eicel en een zaadcel,’ begon hij zijn verhaal. ‘Wanneer die samenkomen ontstaat er een vruchtje. Wanneer die cel zich begint te delen weet elke afgesplitste cel precies waarvoor hij bestemd is. De ene wordt een been, de andere een arm en nog andere cellen vormen uiteindelijk onze complexe hersenen.’ Hij liep weg van de behandeltafel en pakte een oude, getekende poster waar ons zonnestelsel op stond. ‘Kan je de aarde vinden?’

Lees meer »

Eva Daeleman: ‘Ik ben een tsunami, en ik ga mij daar niet voor excuseren’

Amper 28 jaar is ze, maar toch heeft voormalig mediafiguur Eva Daeleman uit Mechelen al heel wat meegemaakt. Door haar burn-out in 2015 nam ze ontslag bij radiozender MNM en koos ze resoluut voor een bewuster leven waarin yoga, zelfliefde en stilte maar een paar sleutelwoorden zijn. Ze schreef haar verhaal op in haar nieuw boek Omdat het kan, dat op een week tijd meer dan 4.000 keer over de toonbank ging. ‘Het is mijn missie om mensen te helen, om een ruimte te creëren waarin ze ook zichzelf kunnen genezen. Dat kon ik doen door dit boek te schrijven.’

Lees meer »

Beroepsgeheim

‘De resultaten van je darmonderzoek zijn slecht,’ zegt mijn dokter met haar Franse accent. Wanneer ze me aankijkt, steken haar blauwe ogen af tegen de kraaienpootjes eromheen.
Niet dat het als een verrassing komt, het gaat al twee jaar niet goed met mijn lichaam. Ik heb vooral last van mijn darmen. Een opgeblazen buik, een snel metabolisme en… tja, het eindproduct is ook niet helemaal zoals het moet zijn. Daarbovenop ben ik voortdurend moe zonder reden, voel ik me vaak depressief en viel ik vorig jaar plots vijf kilogram af, terwijl ik at als een viking. ‘Een lintworm?’ vroegen mijn ouders steeds lachend.

Lees meer »

Let that shit go

Er was eens een leeg blikje Belgium dat verlaten tussen de struiken lag in de straat waar ik woon. Ik was bijna terug thuis van een wandeling met mijn hond Grace, dus leek het me stom om het blikje niet op te rapen. Toen ik bukte zag ik er nog drie liggen. Ik nam ze allemaal mee naar huis en gooide ze, zoals mij dat geleerd is, in de PMDzak. De dagen nadien raapte ik af en toe nog een paar blikjes op. Dit keer waren er ook van Coca-Cola, en Coca-Cola Zero en Redbull bij. Hoera!

Lees meer »

Durf wild

Wenste jij ook weleens dat je wilder was? Dat je meer durfde, je minder aantrok van anderen, dat je wat vaker voor jezelf koos? Dat je je computer dichtklapte, je smartphone aan de kant schoof en naar buiten ging, dat je kon rennen, schreeuwen, zingen zonder gêne? Dat je minder moest doen en meer kon zijn? Dat je kon ontsnappen naar een plaats waar het leven net dat beetje puurder, eerlijker en eenvoudiger was?

Lees meer »

When in Dublin

Ga ik verkeerd rijden of niet? Dat was de vraag waar mijn Dublin avontuur mee begon. Het is zondagavond en ik ben aan het opzoeken hoelaat ik morgenochtend naar Zaventem moet vertrekken. Aangezien het de eerste keer is dat ik alleen naar Zaventem rijd en nu al verward ben over waar ik juist moet parkeren, plan ik toch maar een uur extra sukkeltjestijd in.Lees meer »

Sorry not sorry

We excuseren ons te veel. Voor hoe we lachen, en op welke momenten. Voor de kleren die we mooi vinden en de kleur waarin we ons haar verven. Voor wat we zeggen. Voor wat we doen. We excuseren ons te veel voor wat in de ogen van de wereld ‘ongepast’ is. We zeggen sorry als we onszelf een compliment geven of als iemand in de weg staat en we erlangs moeten. We zeggen sorry voor de keuzes die we maken, de partners die we kiezen, voor onze woede en onze tranen. We zeggen sorry wanneer we onze benen niet hebben geschoren. We zeggen sorry voor wie we zijn. En waarom?

Lees meer »