Geen beter moment dan nu

Afgelopen week liep het lesgeven al ten einde. Woensdagochtend, tijdens een ontbijtje van tortilla-brood met pindakaas laat ik mijn gedachten over deze reis de vrije loop. In mijn hart weet ik dat ik klaar ben in Nepal. Nog langer blijven zou betekenen dat ik op hetzelfde punt blijf als nu. Ik moet verder. Wat ik moest leren is geleerd, wat ik moest ervaren is ervaren, wat ik aan de kinderen moest geven, is gegeven en wat ik moest loslaten, is losgelaten. Daarnaast sluit het klooster eind november, en is het moeilijk om op een zinnig en eenvoudig lesonderwerp te komen dat de kinderen nog niet hebben gezien.

Lees meer »

Miss, finish!

Van zodra ik de klas binnenkom, gaan de jongens van de eerste graad voor hun bank staan. ‘Goodmorning miss,’ roepen ze in koor. ‘Goodmorning,’ zeg ik glimlachend terug. Aangezien ze alle leerstof uit hun Engelse handboek al hebben gezien, vraag ik wie er zin heeft om te tekenen. Ze beginnen alle vier te stralen, en opgewonden te knikken. Ik deel papier, potloden, gommen, stiften en pandakrijt uit, en stel voor om met het thema fruit te beginnen, kwestie van de les toch nog binnen het kader Engels te houden.

Lees meer »

Mieren in bed

Eergisterenavond kwam ik aan in het klooster: een wit gebouw met rode, puntige daken. Ik word naar mijn kamer gebracht door de hoofdmonnik, die me meteen daarna naar de eetzaal brengt. Het is een speciale man, die monnik. Zijn Engels is gebrekkig en hij lacht gewoon wanneer hij iets niet begrijpt.
Er zitten twee Deense meisjes aan de eettafel, maar verder is de kamer leeg. Ze stellen zich voor als Laura en Medde, twee vriendinnen die al bijna twee jaar aan het reizen zijn. Ik vuur meteen een aantal vragen op hen af, en doe een paar interessante ontdekkingen:

Lees meer »