Durf wild

Wenste jij ook weleens dat je wilder was? Dat je meer durfde, je minder aantrok van anderen, dat je wat vaker voor jezelf koos? Dat je je computer dichtklapte, je smartphone aan de kant schoof en naar buiten ging, dat je kon rennen, schreeuwen, zingen zonder gêne? Dat je minder moest doen en meer kon zijn? Dat je kon ontsnappen naar een plaats waar het leven net dat beetje puurder, eerlijker en eenvoudiger was?

Lees meer »

Sorry not sorry

We excuseren ons te veel. Voor hoe we lachen, en op welke momenten. Voor de kleren die we mooi vinden en de kleur waarin we ons haar verven. Voor wat we zeggen. Voor wat we doen. We excuseren ons te veel voor wat in de ogen van de wereld ‘ongepast’ is. We zeggen sorry als we onszelf een compliment geven of als iemand in de weg staat en we erlangs moeten. We zeggen sorry voor de keuzes die we maken, de partners die we kiezen, voor onze woede en onze tranen. We zeggen sorry wanneer we onze benen niet hebben geschoren. We zeggen sorry voor wie we zijn. En waarom?

Lees meer »

Geen beter moment dan nu

Afgelopen week liep het lesgeven al ten einde. Woensdagochtend, tijdens een ontbijtje van tortilla-brood met pindakaas laat ik mijn gedachten over deze reis de vrije loop. In mijn hart weet ik dat ik klaar ben in Nepal. Nog langer blijven zou betekenen dat ik op hetzelfde punt blijf als nu. Ik moet verder. Wat ik moest leren is geleerd, wat ik moest ervaren is ervaren, wat ik aan de kinderen moest geven, is gegeven en wat ik moest loslaten, is losgelaten. Daarnaast sluit het klooster eind november, en is het moeilijk om op een zinnig en eenvoudig lesonderwerp te komen dat de kinderen nog niet hebben gezien.

Lees meer »

Krokodillentranen

’s Ochtens vroeg worden we verwacht door de krokodillen. We krijgen een zwemvest en stappen in een onstabiele kano die uit een boomstam is gehold. Dan begint onze bestuurder met een peddel van bamboe te varen. We passeren een Marmogur – de krokodillensoort die niet vies is van een stukje mensenvlees als ontbijt.
De kanotocht is erg mooi en vredig, en al snel voel ik me op mijn gemak. De idee dat er onder de boot een krokodil kan zitten die ieder moment kan opduiken, voegt voor mij geen angst maar een extra dimensie toe aan de trip.

Lees meer »

Miss, finish!

Van zodra ik de klas binnenkom, gaan de jongens van de eerste graad voor hun bank staan. ‘Goodmorning miss,’ roepen ze in koor. ‘Goodmorning,’ zeg ik glimlachend terug. Aangezien ze alle leerstof uit hun Engelse handboek al hebben gezien, vraag ik wie er zin heeft om te tekenen. Ze beginnen alle vier te stralen, en opgewonden te knikken. Ik deel papier, potloden, gommen, stiften en pandakrijt uit, en stel voor om met het thema fruit te beginnen, kwestie van de les toch nog binnen het kader Engels te houden.

Lees meer »

Mieren in bed

Eergisterenavond kwam ik aan in het klooster: een wit gebouw met rode, puntige daken. Ik word naar mijn kamer gebracht door de hoofdmonnik, die me meteen daarna naar de eetzaal brengt. Het is een speciale man, die monnik. Zijn Engels is gebrekkig en hij lacht gewoon wanneer hij iets niet begrijpt.
Er zitten twee Deense meisjes aan de eettafel, maar verder is de kamer leeg. Ze stellen zich voor als Laura en Medde, twee vriendinnen die al bijna twee jaar aan het reizen zijn. Ik vuur meteen een aantal vragen op hen af, en doe een paar interessante ontdekkingen:

Lees meer »