Genoeg is genoeg

Ik zit al twee dagen met ingehouden adem te wachten op nieuws van Julie van Espen. Elk uur refresh ik de nieuwssites en ondertussen kan ik me moeilijk concentreren. En ik ben niet alleen. In heel Antwerpen hangt haar foto, Facebook staat er vol van en het gaat erover in elk gesprek. 

Ik ken Julie niet. En toch voelt ze ergens vertrouwd.
Ik ben ook een vrouw begin de twintig. Student. Zus. Dochter. Lief. Ik kom uit een wijk in de buurt van Schilde, dus ken mensen die haar wel kennen. Ik ben ook slank gebouwd en heb lang haar. En ook ik fiets vaak rond in Antwerpen. 

‘Laat je iets weten als je er bent?’
‘Voorzichtig hé.’
‘Niet met vreemde mannen praten.’
‘Voor het donker thuis.’

‘Jaja mama.’ 

Al van kinds af aan worden we geleerd op onze hoede te zijn. Om mannen niet te vertrouwen. Ik dacht altijd dat dat uit voorzorg was. Dat mama’s van nature overbezorgd zijn. ’Jaja mama, overdrijf niet zo. Er zal mij niets gebeuren.’ Maar mijn moeder overdreef niet. Geen enkele ouder overdrijft. Ze proberen ons te beschermen voor een wereld die ze al langer en beter kennen dan wij.

‘Gedraag je’
‘Als een vrouw nee zegt is het nee’
‘Een vrouw verkrachten is niet oké’
‘Je behandelt vrouwen met respect’
‘Je moet je lul niet achterna lopen’
‘Hou je handen thuis’

Waar elk meisje behoedzaam leert te zijn, is er volgens mij maar een klein groepje mannen dat bovenstaande zinnen op dezelfde, dwingende manier wordt aangeleerd. Tegen een jongen zeg je niet elke keer vlak voor hij wegfietst dat hij vandaag geen meisjes mag lastigvallen.

Als het ooit zo zou zijn dat er een lange celstraf, langer dan vier jaar, op verkrachting staat, zou er hoogstwaarschijnlijk een post scriptum bijhoren: ’Wie beroep aantekent mag vrij blijven rondlopen’. Blijkbaar kon de moordenaar van Julie vrij blijven rondlopen door besparingen binnen Justitie, en daardoor een gebrek aan rechters. Dat verklaarde het hof van beroep in Antwerpen. Is de euro dan belangrijker dan de rechten van een vrouw?

Ik dacht dat ik veilig was overdag, of ’s avonds als het nog licht is. Ik dacht dat ik veilig was toen ik een lange broek droeg, die niets van mijn lichaam liet zien. Ik dacht dat ik veilig was op de fiets. Ik dacht dat zoiets mij niet zou overkomen. Maar de waarheid is: it could have been me. 

Ik ben nagefloten. Op feestjes zomaar vastgepakt bij mijn billen. Ik heb mijn kap tot over mijn oren getrokken en mijn jas tot boven dichtgeritst zodat niemand mijn gezicht kon zien. Ik ben ongewild benaderd door mannen. Door vriendjes geforceerd om meer te doen of tonen dan ik wou. Ik ben slet en hoer genoemd, vaak gewoon ‘om te lachen’. 

Wanneer ik me onveilig voelde op staat hield ik me voor: ik heb mijn lengte nog. Met mijn 1 meter 82 ben ik groter en sterker dan de meeste vrouwen en meisjes. Mannen zijn bang van grote vrouwen is een gedachte die al vaak door mijn hoofd is geschoten. Een gedachte die ik als ‘normaal’ beschouwde. Is het niet enorm triest dat vrouwen zo’n dingen denken, élke keer wanneer ze de deur uitgaan? 

Vrouwen worden al eeuwen verkracht, aangerand en zelfs vermoord. Alsof we minder zijn dan mannen, alsof we ons maar te schikken hebben. Wat voor een bullshit is dat. De gedachte alleen al maakt me kwaad en verdrietig. Het is duidelijk dat de roep van #MeToo niet luid genoeg was. Als vrouw uitkomen voor het geweld dat je is aangedaan is maar een begin. Vandaar nu de nieuwe #Enough. Ik ben het daarmee eens.
Genoeg is genoeg. 

In gedachten stuur ik veel liefde naar de familie van Julie ❤

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s