B gebeurt toch

Mijn acupuncturist vertelde me tijdens onze vorige sessie iets over controle. ‘Je hebt een eicel en een zaadcel,’ begon hij zijn verhaal. ‘Wanneer die samenkomen ontstaat er een vruchtje. Wanneer die cel zich begint te delen weet elke afgesplitste cel precies waarvoor hij bestemd is. De ene wordt een been, de andere een arm en nog andere cellen vormen uiteindelijk onze complexe hersenen.’ Hij liep weg van de behandeltafel en pakte een oude, getekende poster waar ons zonnestelsel op stond. ‘Kan je de aarde vinden?’

Ik zocht naar een blauwe bol dichtbij de zon. Het viel me op hoe klein onze planeet is. ‘De aarde is een klein stipje in ons zonnestelsel en nog kleiner in het heelal,’ vervolgde hij. ‘Kleiner dan een broodkruimel. Jij bent nog veel kleiner dan de aarde, je bent een puntje op onze planeet. En jij denkt dat jij ergens controle over kunt hebben?’ Ik keek naar zijn lieve, bruine ogen in zijn oude gezicht en begon hard te lachen. Hij lachte mee. Het enige wat ik dacht was what the fuck? Niet omdat ik het raar vond wat hij zei. Integendeel, ik vond het wààr. 

Als het op controle aankomt verlies ik vaak ‘the bigger picture’ uit het oog. Dan probeer ik de loop van het leven tevergeefs te sturen. Ik doe A zodat B niet zou gebeuren. Ik wil controle over andere mensen. Over wat ze van mij denken, hoe ze reageren. Ik wil voorkomen dat ze dingen doen die mij ongelukkig maken. Of het hen dan gelukkig maakt, doet er eigenlijk niet zo veel toe.

Natuurlijk is er een maar. Controle hoort mij dus ‘gelukkig’ te maken, maar dat doet het niet want B gebeurt toch. Alsof een lichaamscel controle heeft over het lichaam, of een druppel water over de zee. Dat zou absurd zijn.

Ik heb mezelf uitgeput door angstig A te doen. Door niet te willen toegeven dat ik anderen of het verloop van dingen nooit kan controleren. Het enige waar ik hoogstens iets in te zeggen heb is mijn eigen gedrag. Ik moet me dringend wat meer met mijn eigen zaken gaan bemoeien. 

Eigenlijk is het best onbeschoft. Waar is het vertrouwen? Hoe zou de kracht die planeten doet zweven, organen maakt, krachten doet ontstaan die fysici natte dromen bezorgen – een kracht die zo’n grootse, mysterieuze en bangelijk mooie wereld kan creëeren voor vermoedelijk geen andere reden dan het plezier ervan, míjn leven dan niet onder controle hebben? Oef, dat was een lange zin. 

Weet je, die intelligentie zorgt altijd voor jou. Hoe meer je de controle probeert te behouden, hoe minder je de aanwezigheid van het universum voelt. Ik heb al te veel vlekkeloze overgangen, perfect geplande gebeurtenissen en verlaten pakjes zakdoeken op de trein bij een loopneus gezien om nog in toeval te geloven. Waarom ik er dan een blog over heb geschreven? Geen idee. Om mezelf eraan te doen herinneren denk ik. En ik hoop jou ook. We zijn meer dan we denken. Veel meer.

Relax, let go, your life is in perfect flow.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s