Ziek zijn is gezond

Voor mezelf zorgen is veel moeilijker dan ik had gedacht.
In haar nieuw boek ‘Omdat het kan’ schrijft Eva Daeleman dat ze een heel sterke wil heeft, maar een lijf dat zwakker is en daarom soms niet kan volgen. Bij mij is dat net zo.

Ik wil zoveel en ik wil het liefst allemaal tegelijk. De publicatie van mijn tweede boek, gezonde darmen, boven gemiddelde scores op school, een goede en gebalanceerde relatie, elk weekend gaan werken, afstuderen, voor mezelf kunnen zorgen en niet meer zo’n controlefreak zijn. En ik kan nog doorgaan.

Toch is het nieuws dat ik kreeg over mijn lekkende darm, tekorten en darmschimmel een duidelijk keerpunt. Alsof ik eindelijk aan mezelf heb toegegeven dat het niet meer gaat. Dat ik moe ben, op ben, rust nodig heb. En grappig (soms ook minder grappig) genoeg reageert mijn lichaam daar meteen op door de vitesse een paar schakels lager te zetten.

Marathon 

Ik had het vroeger soms al, maar nu heb ik het een paar keer per week: opstaan met het gevoel dat ik een marathon heb gelopen (omdat ik ben gestopt met suiker misschien?). Dan moet ik gaan zitten omdat rechtstaan teveel energie kost, ook al ben ik net uit bed. Ik doe mijn make-up daardoor vaak in de zetel op en zet de wekker bijna elke dag een half uur vroeger, zodat ik tijd heb om het langzaam aan te doen.

Soms gaat het gevoel niet weg en komt het elke keer tevoorschijn wanneer ik me heb ingespannen. Als ik heb gefietst of een eind heb gestapt bijvoorbeeld, of als ik gewoon naar de les ben geweest. Vaak is het eerste wat ik doe als ik thuiskom gaan liggen in de zetel. Het is fijn dat ik nu in Antwerpen op kot zit en niet meer zo lang hoef te reizen. Vaak is het ook rustig op mijn kot en kan ik na een dag vol prikkels genieten van de stilte en het gezelschap van mijn vriend.

Zelfzorg is schrappen

De gedachte aan bepaalde dingen, zoals naar een feestje gaan, gaan werken, naar de les gaan, of dingen waar veel stress mee gemoeid is, maakt me ook gewoon moe. Voor het nieuws over de darmschimmel had ik mijn lichaam en die moeheid gewoon genegeerd en ging ik toch doen waar ik zin in had. Nu is dat anders. Ik probeer eerst bewust te luisteren naar wat mijn lijf, dat zo intelligent is, me vertelt. Is het moe? Heeft het nood aan rust? Krijgt het stress van een bepaalde gebeurtenis? In combinatie met mijn hoogsensitiviteit zorgt dat ervoor dat ik nogal wat dingen moet schrappen, of op zijn minst afwegingen moet maken. Ik heb een lijst opgesteld met dingen die nu voor mij belangrijk zijn. Alle dingen die daar niet in staan, probeer ik voorlopig weg te laten en als dat niet gaat probeer ik alsnog te luisteren naar wat mijn lichaam wil.

Zo zette ik met spijt in mijn hart mijn zanglessen stop. Ik mailde na lang twijfelen mijn zangleraar dat ik niet zou optreden tijdens het concert aan het einde van deze maand, omdat zo’n gebeurtenis me al weken op voorhand en tijdens de avond zelf, te veel stress bezorgt. Ik probeer minder perfectionistisch te zijn wat school betreft. Een 10 is voldoende, een 13 is mooi, terwijl ik vorig jaar pas begon te rekenen vanaf een 15. Soms ga ik een keer niet naar de les, als ik een rusttdag goed kan gebruiken. Als ik voel dat ik stress begin te krijgen roep ik mezelf meteen een halt toe en probeer ik te kalmeren door ademhalingsoefeningen. Nog moeilijker vond ik het om mijn werk vandaag af te zeggen. Ik werk als student in een brasserie, waar het vaak erg druk en hectisch kan zijn. Tot gisteren was ik ervan overtuigd dat het wel zou lukken om vandaag te gaan. Maar vannacht sliep ik slecht en stond ik op met het gevoel dat ik wel kon huilen. Toch kleedde ik me aan, de signalen van mijn lichaam negerend.
Het ging echt niet. Vandaag werken zou veel van mijn lichaam vragen. Ik realiseerde me dat zo blijven doorgaan er misschien weleens voor zou kunnen zorgen dat ik op een dag niet meer uit bed geraak. Soms is ‘ja’ zeggen jezelf, ‘nee’ zeggen tegen iemand anders. Met een groot schuldgevoel, tranende ogen en tegenzin liet ik mijn werk weten dat ik niet kon komen. Daarna sliep ik bijna vier uur.

Scenario

Ik weet nu dat ik op het juiste pad zit. Als je op je pad zit, lijkt het alsof je wordt gedragen. Dan vloeien er woorden uit je handen en ontstaat er een boek. Dan lopen de dingen net iets te vlot en kom je tegen wat je nodig hebt op precies het juiste moment, alsof er een groot scenario bestaat dat zich voor je ogen afspeelt.

Ongeveer gelijktijding met mijn bloeduitslag kreeg ik de schoolopdracht om een portretinterview te maken. Het viel me plots te binnen dat ik Eva Daeleman graag wou ontmoeten. Zij gaf ooit een mooie quote voor mijn boek Te waar om mooi te zijn en heeft zelf net een nieuw boek geschreven. Ik nam contact met haar op, zij stemde toe en diezelfde dag kocht ik Omdat het kan, een boek over haar nieuwe, bewustere en liefdevollere leven dat ze begon te leiden na haar burn-out in 2015. Ik was verkocht vanaf pagina een. Ik wist waarom het universum dit boek op mijn pad had gebracht.

Breakthrough

Je zou kunnen zeggen dat het rot is dat ik nu zes maanden zo’n streng dieet moet volgen, dat mijn lichaam moe is terwijl ik in ‘de fleur van mijn leven’ ben, dat ik elke dag verlang naar chocolade en frangipane.
Ik ben het daar niet mee eens. Het heeft mindere kanten, maar ik zie het vooral als een doorbraak. Dat schrijft Eva ook in haar boek: zonder breakdown, geen breakthrough. Ik besef nu meer dan ooit dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven.
Het is tijd om écht naar mezelf te luisteren, om op mijn buikgevoel te vertrouwen, om me minder zorgen te maken over dingen waar ik toch geen controle over heb. Mijn wil zal moeten wijken, of samenwerken met mijn lijf.
Ik zie dat niemand, geen gebeurtenis of persoon, verantwoordelijk is voor wat er met mijn lichaam aan de hand is. Ik ben de enige die verantwoordelijkheid draagt. Want ik ben altijd maar een keuze verwijderd van een bewust en gebalanceerd leven dat bij mij past. De grootste assholes zijn echt onze grootste teachers.

En… ik ontbijt nu elke dag, how’s thàt for a change.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een gedachte over “Ziek zijn is gezond

  1. Lieve Roxanne, het leven is veel eenvoudiger dan je denkt. Gewoon gelukkig zijn en niet te streng zijn voor jezelf. Eet veel fruit en groenten en luister niet naar al die boelsjit van dieren, het is allemaal om hunne portemonnee te laten draaien en meer is het niet. Luister nu eens voor een keer naar je Bomma hoe moeilijk het ook is, maar nogmaals je maakt het leven veel moeilijker dan het eigenlijk is. Ik spreek uit ervaring. Je bent ook super gevoelige. Niet goed hoor laat het leven zijne gang gaan en niet te diep alles analyseren en je zult met de tijd je veel gelukkiger gaan voelen. Probeer het eens xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s