Happyness

Het is vooral in de leegtes dat je ze mist. Wanneer je thuiskomt en er maar drie natte snuiten je komen begroeten. Wanneer je etensrestjes van tafel wil geven maar merkt dat ze niet meer naast je zit. Wanneer je een van de andere honden per ongeluk bij haar naam noemt. Wanneer je onbewust naar haar zoekt of op haar wacht. Zo verlies je haar elke keer opnieuw, opnieuw en opnieuw.

In onze cultuur wordt de dood zo vaak verhuld, weggestoken of gezien als iets slecht, dat hij wordt afgesneden van zijn keerzijde: het leven. Ik denk: hoe lelijker de gebeurtenis, hoe groter de nevenschoonheid. De betekenis van ‘nevenschoonheid’ is simpel: op de donkerste plaatsen in onszelf groeien bloemen. Tijdens lange, zwarte nachten schijnen sterren. Achter een ruzie staan twee mensen die elkaar graag zien.
Er zit schoonheid en liefde in alles. Vooral waar het op het eerste zicht onmogelijk lijkt.

Tijdens de eerste paar dagen na Happy’s dood begon ik die schoonheid te zien. De wereld leek echter, aanweziger en levendiger. Ik had er meer aandacht voor. Het was alsof Happy’ dood mij had wakkergeschud.
Ik zag en was dankbaar voor wat er nog wel was. Mijn gezin, dat op een paar dagen tijd hechter was geworden. Onze andere honden Grace, Marie en Beertje. Onze katjes Puskin en Sandy. Mijn vriend die me troostte. Het leek me een wonder dat ik hem kon vastpakken en dat hij van me hield. De bomen, die een soort gekke dans leken te dansen door de wind. Het zonlicht dat op de takken scheen en het schors een goudgele schijn gaf. Vogels die vrolijk door de lucht vlogen met een eigen melodie. Een klein vliegje dat op mijn arm landde en een tijdje bleef zitten. De zonnebloemen die ik maar bleef zien sinds Happy’s dood. Het was allemaal zo ontroerend mooi en levend. Het doet met denken aan dit gedicht:

als de vogels toch ergens moeten slapen

als de dagen lengen
en de muggen steken laten vallen
als de avond brutaal de dag verklettert
in zes grilliger stukken uiteen op de afgekoelde grond
als de haren dunner
en de kruinen glimmen
als de vogels toch ergens moeten slapen
en het vuut meesmuilend dovend smeult
zullen we dan
juist dan
nog eventjes
blijven zitten

Merel Morre

Een paar dagen na Happy’s dood gingen we haar begroeten in een crematorium voor geschelschapsdieren. Daar lag ze opgebaard, een dekentje over haar heen, haar kop op een kussen. Ze zag er mooi uit, alsof ze sliep.
Ieder van ons had een briefje geschreven. Mama had lavendel geplukt in de tuin. Papa had Happy’s favoriete nootjes meegenomen, die hij haar iedere ochtend gaf. We maakten een soort altaar om haar heen met de lavendel, de nootjes en de brieven. We bedankten Happy, gaven haar een afscheidskus. Mama vroeg tussen haar tranen door of ik mijn nieuw boek aan Happy wil opdragen. Natuurlijk wil ik dat.

38749799_490182164742134_930739814137856000_n

Toen we ‘s avonds thuiskwamen pakte ik Happy’s assenpot uit het zakje dat we van het crematorium hadden meegekregen. De pot was nog warm. In plaats van droevig te worden voelde ik juist een soort blijdschap. Kijk, ze was er nog. Ze was hier. Ze was zelfs nog warm.

We hadden onze reis naar Frankrijk geannuleerd, maar na een paar dagen rouwen besloten we er toch even tussenuit te gaan. We vonden last minute een hotel aan de kust. Happy hield van het strand en de zee dus waren we van plan om een deel van haar assen daar uit te strooien. Die laatste uitvaart gebeurde op een bewolkte en winderige dag. Mama en ik tekenden een – per ongeluk – ongelijk hart in het zand, waarin iedereen een letter van Happy’s naam kerfde. Toen we begonnen met tekenen brak de zon plots door. We gooiden allemaal een handje asse op, die meteen werden meegevoerd met de wind. En juist wanneer de laatste asse waren weggevolgen, kwam de zon opnieuw door de wolken. Happy’s boodschap was duidelijk: wanneer we liefde zien waar het eerst donker en leeg voelde, verandert het leven plots in iets glorieus.

38662860_299403553948863_400138064036364288_n

Happy is er. Ze is er in de zon die door de wolken breekt. Ze is er wanneer ze door de golven rent in onze gedachten. Ze is er als de liefde die ze was, de liefde die we voor haar voelen als we aan haar denken. Ze is er in de lessen die ze ons leerde, waarvan de belangrijkste: heb lief. Ze is dichterbij dan onze eigen hartslag.

Dus lieve lezers, heb lief. Heb lief tot je hart in scherven uit elkaar valt, tot je genoeg van al dat liefhebben hebt, en heb dan meer lief. Heb lief tot je de liefde voelt die je bent, een liefde groter dan het heelal. Het leven is te kort, dus heb lief. Want lief is het enige wat je ooit moet hebben.

Wordt weer verliefd.
Op nieuwe of ouwe lieven dat maakt niet uit
Op de kunst
Of op de lente
Maar, aapekes, word verliefd.

Carl Ridders

Slaapzacht Happy ❤

 

2 gedachtes over “Happyness

  1. Amai Roxy, wat schrijf jij toch ongelooflijk mooi, jij bent een echt genie en dit voor jou leeftijd respect hoor, en van dat liefhebben, dat is tenslotte het enige dat telt en al de rest geld, materialisme is allemaal boulshit dat g heb je vlug ontdekt op je leeftijd. sommige doen daar een heel leven over om dit te ontdekken. Waauw weer heel mooi geschreven xxx Bomma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s