De zon nu ☼

Onze lieve hond Happy is dood. Ik kan het nog steeds niet geloven. Happy was ons lief golden doodle teefje van nog geen zes jaar oud. Ze is deze ochtend ingeslapen bij ons thuis, omringd door ons allevier. Het is al een zware dag geweest vandaag. De tijd tikt trager dan hij ooit getikt heeft en ik weet geen blijf met mezelf. Schrijven is op zo’n moment het enige wat er in mij opkomt om te doen.

Het is heel onverwachts gebeurd allemaal. Vijf dagen geleden kwamen mijn ouders en zus Milla terug van een paar dagen Duitsland. Happy en ons ander hondje Maria mochten mee (onze andere twee hondjes verblijven bij een lieve vrouw die goed voor hen zorgt). De eerste nacht thuis plaste Happy in de keuken, en de daaropvolgende nacht vonden we ’s ochtends braaksel verstopt onder het dekentje in haar mand. De ochtend daarna had Happy opnieuw gebraakt en ze was erg aanhankelijk voor haar doen. Vrijdagochtend zat ik op het aanrecht toen ze naar mij kwam gestapt en op de pas gedweilde grond tussen mijn benen kwam zitten. Als ze al op de natte vloer ging zitten was het erg. Mama zou die dag nog met haar naar de dierenarts gaan, we vermoedden een maagontsteking.

Toen mama vertrok naar de dierenarts begon Marie luid te janken. Ze was niet stil te krijgen. Ze piepte, jankte, huilde, krabde tegen de deur. Na een tijdje kwam ze naast mij zitten.
‘Het komt wel goed, mama is zo terug,’ suste ik haar. Het hielp niet. Het schoot me te binnen dat het misschien Happy was waar ze bezorgd om was.
‘Happy komt ook terug,’ zei ik, ervan overtuigd dat dat zo was. Maria was plots stil. Ik bleef maar denken aan mama’s woorden van nog geen twee dagen geleden: ‘Happy heeft de zwakste gezondheid van al onze honden. Ze gaat vroeg sterven. Ik denk dat ze zal gaan aan kanker.’

Ik ging de laatste spullen inpakken om vrijdagnacht met de twee hondjes naar Frankrijk te vertrekken, toen papa telefoon kreeg van mama. De dierenarts had echo’s gemaakt van Happy’s buik en daar twee onduidelijke “bollen” gezien die daar niet moesten zitten. Ze had ook veel pijn toen de dierenarts haar buik aanraakte. Happy mocht niet mee naar huis maar moest meteen onder het mes voor een kijkoperatie. Nog geen twee uur later werden we opnieuw gebeld, door de dierenarts dit keer. We zaten allemaal in de zetel te wachten op nieuws. Ik zag en voelde meteen dat de dierenarts geen goed nieuws had.
‘Uitzaaiingen?’ hoorde ik Milla, die met haar oor bijna naast mama’s telefoon hing, zeggen. Mijn hart bonkte luid en ik was misselijk. Mama hing op en begon meteen te huilen. Milla huilde mee. Ik wist niet wat ik moest doen.
‘Ze hebben een groot gezwel gevonden in Happy’s buik,’ snikte ze, ‘met uitzaaiingen naar de lymfen. Het gezwel zit helemaal verkleefd met haar darmen dus ze konden niet opereren. Het blokkeert haar darmdoorgang en haar stoelgang kan er niet meer langs.’
Ik wilde nog niet begrijpen wat dat betekende. Ik staarde voor me uit en luisterde naar het gesnik van Milla, papa mama. Er zaten tranen klaar om gehuild te worden maar ik weigerde ze te laten komen. Niet voor ik had gehoord wat de opties waren.

Vier lange, zenuwslopende uren volgden. We gingen Happy om half 8 ophalen maar het leek alsof de klok bevroren was.
‘Dat kan niet,’ snikte papa.
‘Maar we kunnen toch nog iets doen?’ hoorde ik Milla jammeren.
‘Als ze niet kunnen opereren is het een kwestie van weken, schat,’ zei mijn moeder al even verdrietig. Er rolden toch een paar tranen over mijn wangen.
Tja, wat gaat er door je heen op zo’n moment? Ongeloof, verdriet, hoop, schuld, de herkenbare hoe-hebben-we-dat-niet-kunnen-zien vraag. Ik herinnerde me plots alle keren dat ik Happy’s snuit die nat was van het drinken wegduwde wanneer ze die aan mijn been kwam afvegen. De keren dat ik haar niet even ethousiast begroette als zij mij. De keren dat ik meer aandacht gaf aan de andere honden, vooral aan mijn eigen hond Grace.
Om te voorkomen dat ik uiteen viel probeerde ik te denken aan het gesprek met de dierenarts straks. Dat zou duidelijkheid geven.

We zaten ongeduldig in de wachtzaal wanneer er een deur openging en Happy naar buiten kwam gelopen met een blauwe windel om haar poot. Maria blafte, alsof ze blij en opgelucht was om haar beste vriendin te zien.
We volgden de arts met een bang hartje. Het moet een zicht zijn geweest, wij vier op een rij. De dierenarts nam zelfs geen tijd om te gaan zitten. Happy moest zo snel mogelijk worden ingeslapen, liefst toen al. We konden niets meer doen. Alleen haar leven een paar dagen  rekken met cortisone, maar dat zou ook haar lijden alleen maar verlengen.
‘Hoe kan dat nu zo snel gebeuren,’ fluisterde mijn vader. ‘Een paar dagen geleden was er niets aan te hand.’ Het was waar. Niemand van ons had iets gemerkt. Nu ik erop terugkijk was Happy de laatste paar maanden inderdaad sneller moe of soms wou ze niet mee gaan wandelen. We dachten dat het aan haar leeftijd lag. Voor het bezoek aan Duitsland is mama nog met Happy naar de dierenarts geweest voor een hondsdolheidvaccin, en daar werd Happy perfect gezond verklaard. Haar eetlust was nog prima en ze had nog stoelgang tot de dag van de operatie.
‘Zo’n gezwel kan op een maand tijd opkomen en groeien,’ zei de dierenarts. ‘Het spijt me, we hebben geprobeerd om het te operen maar het gezwel is te groot en te verkleefd.’
Ik keek naar de gele cirkel op Happy’s buik, waar een grote snee in zat en slikte. Haar nu inslapen was geen optie. Niemand van ons had afscheid kunnen nemen. Uiteindelijk besloten we haar voor een nacht mee naar huis te nemen, en haar de volgende ochtend thuis te laten inslapen.

Die avond namen we allemaal afscheid. Happy lag op een matras op het tapijt in de woonkamer, wij daarrond. We fluisterden tegen haar, streelden haar, huilden om haar. Ieder zei op zijn eigen manier vaarwel. Terwijl ik tegen Happy lag en haar kon zien ademen, drong het nog steeds niet tot me door dat ze er morgen niet meer zou zijn. Dat ze er vanaf dan nooit meer zou zijn. Nooit, nooit, nooit meer. Dat is genoeg om een heel hart aan diggelen te slaan. Om een heel gezin te breken.

Ik moest veel moeite doen om mezelf bijeen te rapen vanochtend. Wij allemaal. Opnieuw ging Happy op het matras op het tapijt liggen, en wij om haar heen. Om tien uur zou er iemand komen die haar lijden zou beëindigen. Want lijden deed ze, dat was duidelijk te zien. Haar ademhaling ging met horten en stoten, haar lichaam was opgezwollen en veel meer dan liggen kon ze niet meer doen.
Plots vloog de boekenkast open. Mama liep erheen en pakte het boek dat recht voor haar stond: ‘The way of rest. Finding the courage to hold everything in love’ van Jeff Foster. Ze sloeg het open en las voor:

I Am Love

(…)

And you can shine like the sun, and sometimes others will shine with you, or they will not shine; they will seek your shining or fear it, for you are in love with the shining itself.

To know love is to know that love can never be found, for it shines in the looking, the finding, the losing, in the strength of the shining, even in the stillness of the night.

As Freud realized, you cannot love what you desire, and you cannot desire what you love. For love is always closer, more intimate, at less of a distance than desire, unable to objectify or itself be objectified.
The sun has given her light freely for billions of years, delighting in the life she brings to all beings; a joyful warrior of love, she is in relationship, first and foremost, with her own shining.

A joyful warrior of love, dat klonk inderdaad als Happy. Mama fluisterde de woorden zacht en las dan nog een ander gedicht uit het boek voor. Wanneer ze het boek dichtklapte ging haar blik naar de gele cirkel die met ontsmettingsmiddel op Happy’s buik was getekend.
‘Ik denk dat Happy wil dat we aan haar denken wanneer we naar de zon kijken,’ zei ze.

Toen ik Happy daar zo zag liggen kwam er herinneringen boven. Hoe ze ’s ochtends naast papa klaarstond aan het ontbijt om een ‘banaantje’ te krijgen. Dat woord kende ze ook echt. Hoe ze wanneer mama juist had gedweild besloot dat het tijd was om te gaan drinken en zo de hele keuken opnieuw nat maakte met haar natte, druppende snuit. Hoe ze altijd alleen op pad ging wanneer we haar loslieten in het bos, hoe ze met aangeknepen heupen liep wannneer ze aan de lijn moest, zodat het leek alsof ze het in haar broek had gedaan. Hoe ze elk zakje koekjes dat we verstopten vond, hoe ze als de beste was in kunstjes, hoe ze als een gek spurtte, getterde en in het zand rolde op haar favoriete plekje in het bos, hoe mama dan lachte: ‘Komaan Happy, let the beast out’. Hoe het tipje van haar staart altijd achter de zetel tevoorschijn kwam wanneer ze voorbij liep, hoe ze met een guitige blik in haar ogen begon te kwispelen als je haar naam riep en hoe ze haar neus onder je hand duwde zodat je bijna je drinken liet vallen als ze aandacht wou. Hoe grumpy ze was op sommige dagen, en hoe enthousiast ze je op andere kwam begroeten. Hoe ze altijd op uitkijk stond om het eten van de andere honden op te smullen, hoe lief ze soms kwam knuffelen, en hoe ze dan vol overgave op de zetel lag terwijl je over haar buik streelde. Hoe ze in de kak ging rollen of in elk plasje of modderpoel plonsde, zodat wij thuiskwamen met een stinkende, vieze hond.

In het laatste half uur samen bedankten we Happy voor de tijd die we samen met haar mochten doorbrengen. Voor haar joie de vivre, voor haar happyness. We bedankten haar voor de geweldige hond die ze was, is, voor het volwaardige lid van ons gezin. Soms bewoog ze haar hoofd of richtte ze zich op, alsof ze ons echt verstond.
Wie zegt dat het ‘maar een hond’ is die sterft heeft ongelijk. Het is een familielied, een beste vriendin, een speelkameraad, een kind en soms zelfs een zielsverwant die je verliest.

De bel ging. Ik keek naar Happy. Ik sloeg mijn armen om mezelf heen om te voorkomen dat ik uit elkaar zou vallen, zou hyperventileren, zou beginnen gillen. De dierenarts liet het snel gebeuren. Ze ging naast Happy, tussen ons in, zitten met vier of vijf spuitjes in haar handen. Terwijl ze een beetje water in Happy’s infuus dat er nog van gisteren in zat spoot, braken al mijn ribben naar binnen en voelde het alsof ik werd platgedrukt. De tranen die ik eerst zo zorgvuldig had weggehouden kwamen nu met hopen naar buiten. Met het spuitje kalmeermiddel sijpelde ook Happy’s levenskracht weg en met het tweedje spuitje, slaapmiddel, stopte haar hart al met kloppen. Het eigenlijke inslapingsspuitje was niet meer nodig. Het was al gedaan. Ze was dood.

Ik weiger nog steeds om te geloven dat het leven oneerlijk of slecht is. Het is onbegrijpelijk en hartverscheurend pijnlijk, dat wel. Het is fucking kut en echt om van te blijten, maar het is niet slecht. Ik geloof nog steeds in een vriendelijk universum dat voor ons en niet tegen ons is. Ik geloof dat alles in zijn diepste binnenste liefde is, dat Happy liefde is, dat ook de dood liefde is. Clarissa Pinkola Estes schrijft dit over de dood: ‘Terwijl de ene kant van het hart leegloopt, vult zich de andere’.
Bij de soefi’s bestaat er een soort gebed dat God smeekt ons hart te breken. Het gaat zo: ‘Breek mijn hart aan scherven opdat er een nieuwe ruimte voor een Oneindige Liefde kan worden geschapen. Breek mijn hart open.’

Dankjewel voor die kans en ruimte voor Oneindige Liefde Happy.
We zullen je missen. We missen je nu al.
Bedankt voor alles. Je bent een prachtig zieltje.
Je bent de zon nu.

Deze diashow vereist JavaScript.


 

 

 

 

3 gedachtes over “De zon nu ☼

  1. Hey Rox

    Net gelezen, een dier of iemand te vroeg verliezen is altijd een steek dwars door je hart. Het ergste van alles is dat het gewoon is wat het is, en dat het bij het leven hoort, hoe erg soms ook. Wat ik jou en de familie kan meegeven,…. neem de Tijd…., tijd om afscheid te nemen, tijd om te janken tijd om terug te kijken op de fijne herinneringen, tijd om het te plaatsen in je eigen geschiedenis die je doorloopt. En beseffen dat we hier 1 keer zijn, ervan genieten met mensen om je heen waar je om geeft en die om jou geven.

    Dikke kus en knuffel, voor jou en de familie. Me Ivo

    >

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s