Beresterk, beremooi & apetrots

Tattoo or not to tattoo, die vraag speelde al een tijdje door mijn hoofd. Mijn allereerste en meteen ook enige tattoo liet ik zetten juist voor mijn zestiende verjaardag. Zo stoer mogelijk stapte ik een tattooshop in de Kammenstraat binnen, waar mijn aandacht meteen werd getrokken naar het plakkaatje verboden toegang voor minderjarigen.
Tja, wat kan ik zeggen. Ik ben groot en wordt bijna altijd ouder geschat dan ik werkelijk ben. Laten we hopen dat dat nog omdraait met de jaren!

Ik hoefde mijn paspoort zelfs niet te laten zien en nog geen twee dagen later mocht ik langskomen. De tattoo was al half gezet toen de tattoo artist vroeg wat ik studeerde. De waarheid was dat ik in het vierde middelbaar wiskunde wetenschappen zat, maar als ik dat zei kon ik met een halve tattoo naar huis. Ik antwoordde maar dat ik volgend jaar ging beginnen aan mijn studie, maar dat ik nog niet wist dewelke.

Het idee om een tweede tattoo te zetten zit al in mijn hoofd sinds ik de striem in de vorm van een berenklauw op de binnenkant van mijn dijbeen opmerkte (zie foto onder). Ongeveer rond die tijd was ik bezig in de boekenreeks ‘De Aardkinderen’ van Jean Auel, over het leven van Ayla, die in het prehistorische landschap van zo’n 25.000 jaar geleden opgroeit. De boeken werden meteen en zijn nog altijd mijn lievelingsboeken.
In de reeks is er bijzonder veel aandacht voor totemdieren. Bij de geboorte kreeg een baby zo’n totem toegewezen door de sjamaan, als soort beschermgeest voor het leven. De totem en de ziel van de baby versmolten met elkaar vanaf het moment dat de totem werd toegewezen door de sjamaan.

37259789_2038259989578706_1123377051642888192_n
Dé striem

Ik herinner me dat ik als klein meisje op bosklassen was met school. Het thema van die week was ‘Indianen’. Een klasactiviteit bestond uit een begeleide groepsmeditatie in een tipi, bedoeld om ons totemdier te achterhalen. Op het einde van de meditatie zag ik een bruine beer. De leerkrachten gaven ons nadien een ketting met een voortotem die ze samen hadden bedacht. Zo werd ik de guitige beer.

37277248_2038384286232943_3602826955403034624_n
guitige beer

De herinneringen aan dat kamp kwamen terug bij het lezen van de Aardkinderen serie. Ik vroeg aan mama om zo’n begeleide totemmeditatie met mij te doen. Ik maakte mijn hoofd extra leeg en luisterde naar haar zachte stem. Op een bepaald moment verscheen er een enorme bruine beer die brullend door het water sprong.
Als kers op de taart merkte ik die striem op en voor mij was het duidelijk.
Ik had een totemdier.

Een beer of berepoot op mijn lichaam laten zetten leek me wel iets. Ik heb het alleen nooit gedaan. Tot ik opnieuw een steengoed boek in mijn handen kreeg: De ontembare vrouw, van Clarissa Pinkola Estes. In dit boek heeft Estes vele bekende en helemaal niet bekende sprookjes, mythen en verhalen uit de hele wereld verzameld en ontleed. Telkens staat de rol van de vrouw centraal, en wat we van het verhaal kunnen leren. Hier volgt een recensie die ik van bol.com heb gehaald om het boek te kaderen:

‘Dit is een boek met vrouwenverhalen, als lichtbakens langs het pad gezet. Ze zijn hier om door jou gelezen en beschouwd te worden als steun voor je eigen natuurlijk verworven vrijheid, je liefde voor jezelf, de dieren, de aarde, kinderen, zusters, minnaars en mannen. De deuren naar de wereld van het wilde Zelf zijn niet talrijk, maar wel waardevol. Als je een diep litteken hebt, dan is dat een deur; als je een oud, oud verhaal hebt, dan is dat een deur. Als je zo veel van de lucht en het water houdt dat het bijna onverdraaglijk is, dan is dat een deur. Als je naar een intenser leven, vol leven, gezond leven verlangt, dan is dat een deur.´

 Zoals de recensie zegt: een deur naar de wereld van het wilde, naar de liefde voor jezelf.
Ik kreeg dit boek cadeau voor mijn 20e verjaardag. Ik ben sinds een jaar steeds meer bezig met mezelf graag leren zien, met mijn eigen waarde erkennen, met mijn waarheid spreken al vind ik dat eng. Wie van zichzelf wil leren houden moet wild zijn. Wild zijn is echt zijn. Het is de mooiste, puurste versie van jezelf zijn. Het is jezelf dùrven zijn. Met de mooiste, puurste versie bedoel ik geen versie die altijd lief en aardig is, en de liefde van anderen boven die van zichzelf verkiest.
Mooi en puur zijn het hele spectrum aan emoties. Alle woede, al het verdriet, alle blijdschap. Wild zijn is jezelf graag zien. Het is niemand nodig hebben om gelukkig te zijn, behalve je eigen aanwezigheid. Waarom dat zo wild is? Er is niets authentieker en dankbaarders, maar ook niets moeilijker dan dat.

De berentotem, mijn groeiende eigenliefde én de belofte om de wildste versie van mezelf te zijn die ik kan zijn, zorgden ervoor dat ik gisteren in de tattoshop stond met een zelfgetekend tattoo-ontwerp en een pakje snoep (stressfood). De tattoo artist stelde zich voor als Michael: een man met een bril, een hoed, twee plugs in zijn oren en een snor die langs de zijkanten omhoog krult.

‘Ik heb al twee patronen klaargemaakt,’ zei hij, en hij liet me mijn tattoo zien in verschillende maten. Allebei veel te groot. Hij leek licht teleurgesteld en begon een nieuw patroon te printen, kleiner dit keer.
Ik ging op een bankje zitten en maakte een foto. Natuurlijk stond mijn geluid nog aan dus galmde er een luide ‘klik’ door heel de winkel. Lekker awkward.

Wanneer het patroontje klaar was kleefde Michael het op mijn zij. Een berenpoot waarvan het kussentje overgaat in een hartje. Ik knikte en hij zei dat ik mocht gaan liggen.
Ik lag met mijn gezicht naar de muur, die de bewegingen van Michael achter mij weerspiegelde. Ik focuste me op zijn hoedje.
‘Ben je er klaar voor?’ vroeg hij grinnikkend.
‘Ik denk het,’ zei ik, en meteen daarna voelde ik een snijdend soort pijn. De tattoo op mijn pols voelde als kleine kneepjes, deze als een scherp mesje dat in mijn huid sneed. Vooral de S-achtige vormen deden pijn. Ik vroeg me af of ik een watje ben, of dat een tattoo op die plek gewoon veel pijn doet. Ik besloot dat het me eigenlijk niet uitmaakte, ik wist wat ik voelde en dat was genoeg.
Mijn oog traande onophoudelijk, mijn tepels floepten voortdurend uit mijn bikini en ik had het gevoel dat ik enorm aan het zweten was. Arme Michael.

37270016_2038384809566224_4017098189147471872_n
tadaa

‘Klaar,’ zei hij eindelijk. Ondertussen was mijn zij al quasi gevoelloos geworden. Ik ging in de spiegel kijken en was blij met het resultaat. Ik liet het hartje nog met witte inkt inkleuren, waar ik ook al meteen spijt van kreeg wanneer ik merkte hoeveel pijn dat deed. Gelukkig is het hartje maar klein.
Wanneer ik de winkel weer buitenwandel voel ik me beresterk, beremooi en apetrots op mezelf.

♥ℛ

ryan-grewell-95004-unsplash

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s