Let that shit go

Er was eens een leeg blikje Belgium dat verlaten tussen de struiken lag in de straat waar ik woon. Ik was bijna terug thuis van een wandeling met mijn hond Grace, dus leek het me stom om het blikje niet op te rapen. Toen ik bukte zag ik er nog drie liggen. Ik nam ze allemaal mee naar huis en gooide ze, zoals mij dat geleerd is, in de PMDzak. De dagen nadien raapte ik af en toe nog een paar blikjes op. Dit keer waren er ook van Coca-Cola, en Coca-Cola Zero en Redbull bij. Hoera!

Het is echt gek hoeveel afval je ziet liggen als je er op begint te letten. Al snel vond ik een paar blikjes oprapen niet meer genoeg. Eens je het afval begint te zien, is het moeilijk om het nog te negeren.
De eerste paar keer vergat ik een zakje, dus stak ik mijn vondsten in een (ongebruikt!) hondenpoepzakje van Grace. Erg veel kon ik niet meenemen. Toen ik met drie à vier uitpuilende poepzakjes naar huis liep, vond ik mezelf hypocriet. Ik was afval aan het verzamelen in afval, deed het plastic dat ik opruimde in meer plastic.

Alsof het leven het zo bedoeld had, kwam mijn moeder niet veel later thuis met papieren zakken van de Carrefour. Als je online bestelt, wordt het eten blijkbaar automatisch in zo’n zakken geladen. Met zo’n zak en een oude tuinhandschoen in de aanslag ging ik de volgende dagen op pad. Elke dag zat mijn tas vol.

Het is ongelofelijk wat ik allemaal al heb opgeraapt. Achtergelaten bidonnen javel, lege sigarettenpakjes, versplinterde wijnflessen en vodka (vooral vodka), hele jutten zakken, stukken stof met gaten in, doosjes mayonnaise, dertig dezelfde fucking snoeppapiertjes die over heel de wijk verspreid liggen, platgetrapte hondenpoepzakjes die een heerlijke schijtlucht in mijn auto veroorzaken en, jawel hoor, een kleuteronderbroek met strepen kak. Jammer genoeg niet in de kleuren van België (sorry voor het flauwe mopje).

Ik heb veel kak opgeruimd zoals je merkt. Maar er is ook goed nieuws.
Door letterlijk kak van de straat te ruimen, ruim ik ook mijn inner shit op. Japanse prins en filosoof Shotoku Tashi zei dat het werk aan de psyche in zowel het inwendige van de mens als in de buitenwereld moet plaatsvinden.
Op het moment dat mijn zwerfvuilavontuur begon, voelde ik ook de nood om mijn kamer, kleerkast en bureau eens flink onder handen te nemen. Ik ben nogal een verzamelaar. Ik vind het moeilijk om dingen weg te gooien. Of omdat ik denk dat ik het nog wel zal gebruiken, of omdat er herinneringen aan vastzitten.
Het was tijd om daar verandering in te brengen!
Geloof het of niet, rond de tijd dat ik mijn kamer begon op te ruimen stuitte ik in Antwerpen op een volledig wit kaartje met de woorden ‘Let that shit go’, en op de achterkant een dikke drol. De boodschap was duidelijk.

Ondertussen heb ik alle spullen die ik heb (en geloof mij, dat zijn er veel) in mijn handen gehad en heb ik zo’n 15 tassen naar de plaatselijke Kringwinkel gebracht. De vierde keer dat ik zakken kwam afzetten, kwamen de werknemers al naar buiten toen ik alleen nog maar op de parking reed.

Zoals er rotzooi op straat ligt, lag er rotzooi in mijn kamer en zit er rotzooi in mijn hoofd. Het is lastig dat die rotzooi vaak mooi is. Zo liep ik onlangs voorbij een plastic bloem die op de grond lag. Zonder nadenken liet ik hem liggen, omdat ik het een mooie plastic bloem vond. Ik vergat even dat mooi afval ook afval is. Ik heb veel mooi afval uit mijn kamer gehaald. Knuffelbeertjes met mooie herinneringen, kledingstukken, boeken, spullen die ik wel wil hebben maar nooit gebruik.
En mijn wekker. Die vreselijk irritante kutwekker, die zéker onder de noemer ‘afval’ valt.

Mooi afval zit ook in ons. Mensen, gedachten, herinneringen, woorden, gewoontes die je echt beter weggooit maar waar je geen afstand van wilt doen. Mooi afval is het gevaarlijkste afval, omdat je het laat liggen. Dus neem eens een kijkje binnenin, ruim een beetje op en zet misschien een paar zakken buiten. Als je nog tijd hebt, neem dan het huis of je kamer eens onder handen. Kijk wat je kan missen. Wat je toch niet nodig hebt. En raap eens een blikje op als je het ziet liggen, vraag een keer geen rietje op restaurant of stop je boodschappen in een herbruikbare zak. Want zo help je niet alleen jezelf, maar ook de wereld. Zo maak je van beiden een aangenamere, vrijere en aardigere plek.

♥ℛ

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s