Durf wild

Wenste jij ook weleens dat je wilder was? Dat je meer durfde, je minder aantrok van anderen, dat je wat vaker voor jezelf koos? Dat je je computer dichtklapte, je smartphone aan de kant schoof en naar buiten ging, dat je kon rennen, schreeuwen, zingen zonder gêne? Dat je minder moest doen en meer kon zijn? Dat je kon ontsnappen naar een plaats waar het leven net dat beetje puurder, eerlijker en eenvoudiger was?

‘We zijn allemaal wild, maar zijn het gewoon vergeten’

Vandaag is er te veel afleiding. Te veel druk. De meesten van ons zijn zichzelf kwijt. We moeten carrière maken, presteren, tegelijk gelukkig zijn en er goed uitzien. Doden worden onder de grond gestopt, verdriet wordt doodgezwegen en voor psychische problemen bestaat er een pilletje dat emoties afzwakt, of een verafgelegen instituut.
Er wordt een deksel gezet op de stinkende beerput die er duidelijk is, maar die iedereen negeert. Geen wonder dat er zoveel zelfmoorden, depressies en burn-outs zijn.

Sociale media, reclames films en sprookjes geven ons een vals beeld van de werkelijkheid. Het begint al wanneer we kinderen zijn. In traditionele sprookjes moet de prinses altijd gered worden door een prins, die dan maar juíst op tijd aan komt gegaloppeerd met zijn paard, en het kwaad met een zwaai van zijn zwaard verslaat (geeuw).
Het kwaad in sprookjes is eenzijdig, zwart-wit en bijna te sterk, maar het goede wint altijd. Er lijken geen schakeringen te zijn, geen mooie regenboogkleuren zoals die nu overal ter wereld stralen voor de gaypride.

‘We zijn vergeten hoe we onszelf moeten zijn’

Natuurlijk krijgen we dan een vals beeld van hoe het moet. Volgens het stereotype zijn mannen in het westen zijn stoer, dominant, welvarend, gebruind en gespierd. Vrouwen hebben glanzend haar en zijn slank met de juiste vormen, steeds aardig en geduldig, mentaal sterk maar niet overdreven en een beetje emotioneel. Wat een bullshit. Is dàt trouw zijn aan onze wilde natuur? Want we zijn allemaal wild, we zijn het gewoon vergeten.

We zijn vergeten hoe het voelt om naar de zonsopgang te kijken. Om te verdwalen in de sterren op een plek waar de nachtlichten de hemel niet verstoren. We zijn vergeten hoe het voelt om op de grond te liggen en wolken te tellen, om het gras in ons oor te voelen kriebelen. Om even, een paar minuten maar, bij een beekje te zitten en het te horen kabbelen. We zijn vergeten hoe waterdruppels op onze huid drogen en hoe de zee smaakt.

We zijn vergeten hoe we onszelf moeten zijn. Hoe we NEE moeten zeggen. We zijn vergeten wat liefde écht is, hoe we onszelf graag moeten zien. We zijn het afgeleerd.
We zijn vergeten dat we helemaal geen prins nodig hebben omdat we onszelf kunnen redden, en dat de prins óók een prinses mag zijn als hij dat wilt.

Ik heb mezelf jaren gehaat. En soms, wanneer iemand een gevoelige snaar raakt of wanneer ik aan overdenken ben, komt de draak van zelfhaat terug.
Waarom ben ik zo? Die vraag heb ik mezelf zo vaak gesteld. Waarom in godsnaam, huil ik zoveel, ben ik zo vaak boos, voel ik zoveel en zo diep, denk ik zoveel na, waarom ben ik zo moeilijk om van te houden?
Domme geit, stom wicht, emotionele kut. En dat zijn maar een paar verwijten die ik mezelf dan maak.

En waarom? Omdat ik zo graag wil dat er van mij gehouden wordt?
Fuck it.
Ik heb mijn best gedaan, maar misschien waren de mensen die nu nog steeds niets van mij houden, daar toch nooit voor bedoeld. En wat dan nog?
De mensen die mij wel graag zien, die zijn gebleven, die niet opgeven, zullen vast wel blijven na een zoveelste huilbui. Nu is het alleen nog aan mij. De enige liefde die ik ooit echt nodig had, is die van mezelf.

Om af te sluiten nog een gedicht van Amanda Lovelace uit: The princess saves herself in this one.

&
the dragon came flying back to the girl (as dragons often do)
expecting to find the damaged damsel he left behind so long ago.
he was horrified to find the mighty queen standing before him. 
after all, only queens have the power to vanish dragons like him. 
he dared to seat himself upon the throne she built with her own two hands &
tell her she would never be strong enough to rule on her own. 
the queen looked right into the dragon’s face as she laughed at his silly words
then unleashed upon him the fire dancing in her palms.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s