Zelfliefde, het begin van alle wijsheid?

Onlangs ontdekte ik iets over mezelf dat de dingen nogal omgooit, of in perspectief zet. t’ Is maar hoe je het bekijkt.

Plots begreep ik waarom ik als kind zo van streek raakte door een kleine verandering in mijn dagelijkse routine, tot de ergernis van mijn ouders toe. Waarom ik de geringste details opmerkte, waarom ik zoveel nood had aan structuur en toch geen autoriteit accepteerde. Maar vooral: waarom ik me steeds zo anders en onbegrepen voelde.

Veel van die kenmerken heb ik nog steeds, én meer. Naast details ben ik me met de jaren bewuster geworden van subtiele signalen in mijn omgeving. Zo weet ik vaak hoe andere mensen zich voelen. Het gebeurt dat ik hun gevoelens zelf ook krijg.

Als iemand in mijn directe omgeving hoofdpijn heeft of gaat krijgen, voel ik dat soms aan. Of als iemand vertelt over iets pijnlijk dat hem of haar is overkomen, word ik vaak overvallen door een verdriet of een leegte die ik niet meteen kan plaatsen.

Tegenwoordig gebeurt dat zelfs bij dieren (???). Een tijd geleden maakte ik een wandeling met mijn honden. Plots wilde één van hen, Marie, niet meer mee. Ze kwam maar moeizaam vooruit en het leek alsof ze elk moment kon overgeven. Toen ik me bukte en een hand op haar rug legde, werd ik plots misselijk. Ik kreeg het warm, kon nog met moeite opstaan en had het gevoel dat ik moest braken. De misselijkheid verdween van zodra het beter leek te gaan met Marie.

Ik voel me vaak leeg zonder reden. Ik huil gemakkelijk, en dat heeft al vaak mijn goed geplande, zelfzeker bedoelde comebacks tijdens ruzies verpest. Ik denk zoveel na dat ik er ziek van word (ja, letterlijk), en mijn vriend denkt ondertussen dat ik een bloedziekte heb omdat het kleinste kneepje in mijn arm al een blauwe plek veroorzaakt.

Het valt me steeds meer op dat ik geregeld de behoefte heb om me terug te trekken, liefst in een kamer met weinig lawaai. Dat gebeurt meestal na een drukke dag of een emotionele gebeurtenis. Ik word snel moe en moet van een avondje stappen bijna een week (!) recupereren. Daarom hang ik liever in de zetel met een goede serie, een zak chips en het gezelschap van mijn huisdieren. Als ik al mijn moed bij elkaar heb geraapt en tóch naar een feestje ga, heb ik er na twee of drie uur genoeg van. Mijn emmertje zit dan vol. Elke impuls die er nog bijkomt, is er eigenlijk één te veel. Mijn humeur slaat om, ik krijg een kort lontje en één verkeerd woord is bij wijze van spreken al genoeg om een ontploffing te veroorzaken. Vanaf dan wordt het delicaat. Zal ik beginnen schreeuwen tegen de gast die net bier over me morste? Zou ik het meisje dat tegen me staat te duwen een stevige zet geven? En als er nog één jongen me durft aan te spreken over hoe goed mijn borsten uitkomen in dat strakke shirt…

Je ziet het al aankomen: erg leuk gezelschap ben ik dan niet.

Ik ben erg stressgevoelig en voel me opgejaagd als ik veel dingen op een korte tijd moet doen. Ik zou eerder weglopen van een ruzie dan hem uit te praten, iets waar ik tegenwoordig aan probeer te werken.En als ik moet presteren onder druk, word ik zo gespannen dat mijn prestaties minder zijn dan gewoonlijk. Om niet te zeggen dat ze soms ronduit mislukken.Sinds juni heb ik mijn rijbewijs, en als ik alleen rijd verloopt alles altijd prima. Tot ik met mijn vriend in de wagen zit. Dan wil ik alles perfect uitvoeren, omdat ik niet voor zijn rijkunsten wil onderdoen. Laat net dat het moment zijn waarop er van alles misgaat.Tijdens de sportles op de middelbare school had ik hetzelfde voor. Tijdens teamsporten slaagde ik er altijd in om te scoren in de verkeerde goal of de bal te laten vallen van zodra ik in balbezit was.

Tot voor kort dacht ik dat al het bovenstaande gewoon kenmerken waren van mijn eigen, onhandige en eigenaardige zelf. Tot ik erachter kwam dat ik weleens hoogsensitief zou kunnen zijn.

Hoogsensitiviteit is een eigenschap die wordt toegekend aan mensen die alle prikkels even intens ervaren. Hooggevoelige mensen hebben geen filter die belangrijke informatie van minder belangrijke onderscheidt. Ze verwerken daardoor veel meer informatie dan iemand die niet hoogsensitief is, leggen andere verbanden en reageren anders op bepaalde situaties.Die gevoeligheid uit zich ook op fysiek vlak, vandaar de blauwe plekken.Niet dat ik wil hokjes denken, maar deze ontdekking heeft opluchting gebracht. Ik worstel al zo lang met mezelf graag zien en begrijpen. Maar dat leek nooit te lukken, omdat ik mijn eigen gebruiksaanwijzing niet kende. Er miste een cruciaal stuk in de puzzel, dat ik nu heb gevonden.

In de komende blogberichten ga ik uitweiden over hoogsensitiviteit. Over grenzen stellen en hoe moeilijk ik dat vind, over open en eerlijke communicatie. Over zeggen wat ik denk, wil, niet wil en vooral voel. Over overweldigende gevoelens van liefde, en over net zo’n diep verdriet.

Want alles begint bij mezelf. Zelfkennis is écht het begin van alle wijsheid.

 

 

Een gedachte over “Zelfliefde, het begin van alle wijsheid?

  1. Goh, Roxanne…..bijna helemaal ik, op en enkel puntje na heel herkenbaar jouw verhaal. Maar, komt goed, weet ik zeker, je zal alles een plaatjes kunnen geven. Geloof mij, werk hieraan al zovele jaren meer als jij en uiteindelijk valt het allemaal netjes in z’n plooien. En soms is het ”wijs” om jezelf even ”uit te mogen en kunnen zetten” want teveel impulsen, indrukken, dingen die zich rondom jouw afspelen laten toch hun sporen na….krijg je allerlei ‘stapeltjes dingetjes’ die opslagruimte vragen van jouw innerlijke ”zijn” en ooit raakt die ruimte vol en loopt ze over. Mooi geschreven, je hebt er een fan van jouw korte verhaaltjes bij !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s