Sorry not sorry

We excuseren ons te veel. Voor hoe we lachen, en op welke momenten. Voor de kleren die we mooi vinden en de kleur waarin we ons haar verven. Voor wat we zeggen. Voor wat we doen. We excuseren ons te veel voor wat in de ogen van de wereld ‘ongepast’ is. We zeggen sorry als we onszelf een compliment geven of als iemand in de weg staat en we erlangs moeten. We zeggen sorry voor de keuzes die we maken, de partners die we kiezen, voor onze woede en onze tranen. We zeggen sorry wanneer we onze benen niet hebben geschoren. We zeggen sorry voor wie we zijn. En waarom?

Wat als we zouden stoppen met ons te excuseren? Wat als we wild zouden zijn, echt zouden zijn? Wat als we niet bang zouden zijn? Wat als we onze sorry’s vervangen door dankjewels? In plaats van je te verontschuldigen omdat je te laat bent, kan je iemand bedanken om te wachten. In plaats van je te verontschuldigen omdat je boos en in de war bent, kan je iemand bedanken omdat die persoon er voor je is.

En wat als we zouden stoppen met sorry te zeggen tegen onszelf? Het is tijd om jezelf te accepteren. Om van je onhebbelijke gewoontes te houden, van het deel van jou dat om aandacht vraagt, dat zelfmedelijden heeft, dat niets liever wilt dan graag gezien worden. Het is tijd om van je flauwe humor te houden, van je kinderachtige kantjes en van je volwassenheid. Van je talenten, je onhandigheid en je innerlijke controlefreak. Het is tijd om die twee onverenigbare werelden in jezelf te accepteren. Om het universum in jezelf te laten ademen.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s