Goed genoeg vandaag

Ik ben verslaafd aan ‘goed genoeg’ zijn. En aan geloven dat ik niet goed genoeg ben.In bijna alles wat ik doe, schuilt ergens de onderliggende drang om goed genoeg gevonden te worden. Door mezelf en door de wereld.

Ik zeg ‘ja’ tegen anderen maar ‘nee’ tegen mezelf. Ik doe mijn best om in het plaatje te passen. Om een liefhebbende, begrijpende vriendin te zijn voor mijn vriend. Of een behulpzame en verantwoordelijke dochter. Ik wil niet zomaar een goede, maar een bestseller-verkopende schrijfster zijn, ik wil hoge punten halen op school, en ik wil dat mijn haar altijd in model ligt.

Ik doe zo hard mijn best om iedereen tevreden te houden. Om te voldoen aan de verwachtingen die ik heb van mij, of die anderen van mij zouden hebben. Ik cijfer me weg, vergeet voor mezelf te zorgen, zit met mijn hoofd in de wolken, in boeken of in andermans zaken, maar nooit in die van mezelf.

Is dat niet ongelofelijk uitputtend, en allesbehalve nodig? In de twintig jaar die ik leef ging er niet één dag voorbij waarop ik me niet afvroeg wat ik fout deed, hoe het beter kon of wat er moest veranderen zodat ik eindelijk goed genoeg kon zijn. Ik heb mezelf dingen verweten, ik voelde me schuldig, ik was kwaad. Want ik deed, hoopte, veranderde. En het was nooit genoeg.

Maar genoeg is voor mij ook niet genoeg. Ik wil beter zijn dan genoeg, genoeg is te weinig; een 5 op 10. Ik wil een 11 op 10 zijn. Sommigen noemen dat perfectionisme, maar dat is het niet. Het is angst. Angst dat iemand anders mij zou zien zoals ik mezelf altijd heb gezien: mislukt, onaf en nog veel werk aan de winkel.

Ik zie in anderen wat ik wil zien: een reflectie van mijn onvolmaakte zelf. Als mijn moeder zegt dat ze geniet van het gezelschap van mijn zus, zie ik dat als een bevestiging voor wat ik al weet: ik ben geen leuk gezelschap. Als mijn vader kritiek heeft op een boekpresentatie, hoor ik alleen maar dat heel mijn presentatie slecht is. Als mijn vriend een paar uur niet antwoordt op mijn bericht, lees ik tussen de regels dat ik zijn tijd en aandacht niet verdien.

Als ik op café geen zin heb in alcohol en thee bestel, kijk ik uit of ik geen veroordelende blikken zie. Een onvoldoende op mijn werkstuk pak ik persoonlijk op, alsof ik gezakt ben in wat ik zo graag wil kunnen: genoeg zijn.

En zo wordt de wereld om mij heen wat ik ervan maak: een op angst gebaseerd griezelverhaal.

Al die tijd geloofde ik een gedachte die niets van waarheid bevat. Een gedachte, een reeks beelden in mijn hoofd, die leeg zijn. Ik liet mij leiden door een leugen die ik zelf in stand hield. De wereld is alleen maar een projectie van mezelf. Ik zie wat ik wil zien, niet wat er is. Ik ben mijn eigen lijden, maar ook mijn eigen geluk.

We vinden allemaal weleens van onszelf dat we losers zijn. That we fucked up. Niemand ziet en begrijpt ons, dus doen we ons voor als iemand anders om de liefde te krijgen waar we zo naar verlangen. De waarheid is dat er wél iemand is die je ziet en begrijpt. Iemand die jou de allerbeste van de wereld wilt vinden, als je het toelaat: jij. Als je eens wist hoe onvoorwaardelijk mooi je bent. Het is al genoeg dat je ademt.

Ik ben vrij wanneer ik goed genoeg ben voor mezelf. Want dan bén ik ook echt genoeg, voor iedereen. Als mijn geloofsovertuiging verandert, verandert alles.  Dat is het geheim.
Zo houd je de hele wereld in de palm van je hand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s