Te-vrede-heid

Begin de morgen zonder zorgen, luidt het spreekwoord. De Nepalese variant begint de morgen met yoga. Vrijdagochtend bereid ik me mentaal voor op een heel ander soort yoga dan bij ons. Onze leraar begint met een meditatie van nog geen vijf minuten, waarin we erg snel moeten ademen.

Ontspannen word je daar niet bepaald van, en zijn schrille stem is een beetje vermoeiend. Het uur daarna zitten we, soms afwisselend en soms tegelijk, met onze benen, armen of achterwerk in de lucht. En als dat niet het geval is, zit onze neus wel ergens tegen onze knieën gedrukt of zijn onze armen verstrengeld met onze benen. De zeven seconden rust die we af en toe krijgen, benut ik dan ook optimaal. ‘Je moet je lichaam leren kennen,’ zegt onze leraar. ‘Een gebalanceerd lichaam is een lichaam dat sterk is in het center, zijn evenwicht kan bewaren en flexibel is…’ Zo noemt hij nog wel een paar kenmerken op. Plots zet hij zijn vuisten op de grond en tilt hij zijn hele onderlichaam omhoog. Dan kijkt hij ons verwachtingsvol aan. We proesten het uit van het lachen wanneer niemand erin slaagt om zijn voeten – laat staan zijn benen – langer dan drie seconden van de grond te krijgen.

‘Cooking time!’ roept Prema enthousiast. Ze zet een grote kom meel en een doos specerijen op een lage tafel. ‘We are making lunch.’ Ze zet de mannen aan het werk met het kneden van deeg, en laat de vrouwen een mand gekookte aardappelen pellen. Wanneer we daarmee klaar zijn, krijgt iedereen een bolletje deeg waarvan platte, tortilla achtige broodjes worden gemaakt. Straks worden die gefrituurd, en samen met de aardappels tot een pittige, smaakvolle maaltijd bereid.

Na de maaltijd bezoeken we Boeddhastupa, een onafgewerkte maar impressionante tempel met vanboven twee grote ogen die je overal volgen. Hier en daar zitten er mensen met een dun penseel tekeningen op de verder witte wanden maken. We zijn getuige van monnikengezang voor we doorreizen naar een apentempel die een heel eind verderop ligt. Tijdens de busrit word ik een paar keer aangesproken door nieuwsgierige vrouwen, die willen weten uit welk land ik kom, hoe oud ik ben en wat ik in Nepal doe. Ik wijt hun interesse aan de bloemenkrans die ik vandaag in mijn haar draag; die doet me er vast benaderbaar uitzien. Eén van de vrouwen vraagt of ik haar leeftijd wil schatten. Ik krijg het een beetje benauwd: in Nepal is dit een delicate kwestie. Ik heb al gemerkt dat de meeste mensen ouder lijken dat ze zijn. Hoewel ik denk dat ze vijvenveertig of ouder is, zeg ik vijvendertig. De vrouw begint te stralen en knikt heftig. Ik zit er pal op, en slaak een opgeluchte zucht.We komen aan in Swayambhunath, de apentempel, wanneer de schemering al is ingevallen. Drie immense, gouden beelden van mediterende boeddha’s heten ons in stilte welkom. In dit gedeelte lopen veel kinderen die je broekzakken scherp in de gaten houden, klaar om toe te slaan wanneer je even afgeleid bent. Hier en daar lopen apen voorbij, en wanneer we helemaal bovenaan de tempel zijn, worden we getrakteerd op Kathmandu in het maanlicht.

Wanneer het te donker wordt om te kunnen zien, neem ik met zes andere meisjes een taxi naar Nagarkot. Daar hebben we een hotel geboekt voor één nacht, zodat we morgenochtend de zonsopgang vanuit de bergen kunnen zien. Na anderhalf uur rijden op onverharde wegen en na veel gevloek van de taxichauffeur, die niet had verwacht dat het zo ver was, komen we aan in Hotel Mount Paradise. Een schattig mannetje komt ons tegemoet. Het is vreselijk koud hier, zelfs mijn ski-jas is hier niet tegen bestand. Ook in de kamers is er, zoals verwacht, geen verwarming, het badkamerraam kan niet dicht, en het driepersoons bed is niet meer dan een plank met een dun matrasje op. Dat belooft een leuke nacht te worden. Hoewel het al negen uur is, bestellen we momo’s en frietjes. Eén van de meisjes grapt dat de aardappels vast nog geschild moeten worden. En ja hoor, nog geen minuut later krijgt ze gelijk. Na een potje kaarten van twee uur krijgen we dan eindelijk onze portie langverwachte maar overheerlijke friet, en drie porties veel te pikante momo’s.

Om vijf uur gaat de wekker al. Zuchtend en gedesoriënteerd kom ik overeind. Vijftien minuten later beginnen we met z’n alleen aan de klim naar het uitkijkpunt – het lijkt of ik in Nepal niets anders doe dan klimmen en trappenlopen. Maar het is het waard: het is een prachtige plek. Langs alle kanten worden we omringd door bergen, en in de verte schemeren de met sneeuw bedekte toppen van de Himalaya ’s door. De Mount Everest zit daar ook ergens tussen. Een uur lang mag ik getuige zijn van een steeds veranderend landschap. Bergen verschijnen en verdwijnen met het komen en gaan van de mist. De hemel kleurt van donkerblauw gemend met roze naar een steeds lichter wordende variant die je de adem beneemt. Plots duiken er rijstvelden op in het dal, en strijkt er een exotische vogel neer op een tak naast me. Rond half zeven zetten de eerste zonnestralen de besneeuwde bergtoppen in vuur en vlam. Een paar minuten later komt de zon op uit een inkeping tussen twee bergen, en lijkt het alsof ze geboren wordt.

Na zonsopgang stappen we op de bus naar Bhaktapur. Daar aangekomen moeten we 1500 roepies, dat is zo’n vijftien euro, betalen om binnen te mogen. Eerst zie ik dat niet zitten: dat zijn een paar tempels me niet waard. Maar omdat ik de groep niet wil verlaten, ga ik toch maar mee naar binnen. Nepal is overgave. Je gaat mee met de stroom, of je blijft thuis. Bhaktapur is een groezelig dorp vol puin van de aardbeving van vorig jaar. Bijna alles zit onder het stof en het vuil. Wat wel charmant is, zijn de stellingen van bamboe rondom de ineengezakte gebouwen, en de rijtjes mensen op een ladder die elkaar dakpannen aangeven tot ze het dak hebben bereikt. Door de combinatie van indrukken, grote verschillen en mijn hart dat een paar keer per dag breekt door de taferelen die ik zie, ben ik uitgeput. Een zieke, slapende puppy is genoeg om me tranen in de ogen te bezorgen. Maar ik ben ook dankbaar voor wat ik deze week heb beleefd, en voor de mensen die ik heb ontmoet.

Toen we donderdag het klooster bezochten waar ik vanaf volgende week zal verblijven, werd me iets duidelijk. We waren een eindeloos aantal trappen opgelopen, tot we uitkwamen op de top van een berg waar immens veel Tibetaanse vlaggetjes wapperden in de wind. Een groep monniken zat in de schaduw mantra’s te zingen. Terwijl ik hen gadesloeg, voelde ik me verdrietig worden vanbinnen. Ze bidden en zitten uren in stilte, in de hoop uiteindelijk Nirwana te bereiken. In de hoop vrij te worden. Voor mij is het duidelijk dat mantra’s zingen op de top van een berg daar niet toe zal leiden, omdat niets behalve eerlijk, verwoestend zelfonderzoek daartoe leidt. Ik zou het hen graag zeggen, maar doe het niet omdat zij op dit moment alleen maar mijn spiegel zijn.

Niet zij, maar ik ben op zoek naar vrijheid. Ik ben degene die wakker geschud moet worden. Ik ben degene die niet vrij zal worden door er boeken of blogs over te schrijven, door de Camino te wandelen of te gaan lesgeven in een Nepalees klooster. Ik ben degene die aan het wachten is op het moment dat ik genoeg heb gedaan, genoeg heb onderzocht om het te verdienen. Wat een leugen! Ik voelde me echt een grote sukkel.

Zowel de monniken als ik werden die dag omringd door een landschap dat vrijheid ademde. Het landschap dat opkomt wanneer je denkt aan grenzeloosheid. En toch stond ik daar, in de knoop met mezelf en mijn overpeinzingen. En toch zaten zij daar, met hun ogen gesloten en het hoofd naar beneden. Hevig gelovend dat Nirwana iets is wat je kan bereiken.

Dat steeds willen bereiken, dat zoeken naar vervulling is vermoeiend. Zoeken naar rust, want dat is uiteindelijk waar iedereen op uit is. Alle reizigers, alle gelovigen, alle kantoorbediendes en multimiljonairs.

Te-vreden-heid. Dat is waarom we doen wat we doen. Maar om rust te vinden moet je niet naar buiten, je moet naar een plek die eindeloos veel dichter, maar ook veel confronterender is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s