Louis

Normaal gezien zou ik vandaag naar het klooster in Pharping zijn vertrokken, maar wegens een staking geraak ik er niet. Dat betekent een extra dag rust, waar ik helemaal niets op tegen heb. Ik sta rustig op, kleed me aan, en houd een echte Lazy Sunday.

Ik werk wat op mijn laptop, eet een paar koekjes en begin dan te schilderen. Na een tijdje komt Louis, het dochtertje van onze kokkin Mina, kijken wat ik aan het doen ben. Ik geef haar mijn penseel en ze begint vlijtig te werken. Ze grijpt steeds naar donkere kleuren, wat ik best eigenaardig vind, en schildert bijna zeven bladzijden vol met cirkels. Ze gaat heel systematisch te werk, weet precies wat ze doet en legt alles terug op zijn plek. Louis neemt een kleurtje, dan daarbovenop een andere kleurtje, en gaat eerst de hele verfdoos af voor ze een inmiddels bruine streep op papier zet. Wanneer ze mijn stempels heeft gevonden gaat het even mis, omdat ze niet begrijpt dat de inkt vieze vlekken maakt.

Louis geniet er zichtbaar van. Ik denk niet dat ze ooit heeft geschilderd. Het is dan ook fantastisch haar zo blij te zien. Op een gegeven moment ontdekt ze dat ze met haar vingers kan schilderen. Ze zet een paar stipjes, loopt dan naar buiten om haar handje te wassen, en wanneer ze terugkomt veegt ze die af aan het gordijn. Dan gaat ze verder met haar werk.

Rond de middag vertrekken we met een klein groepje naar de grote supermarkt, die op een half uur lopen ligt. We gaan lunchen in een pizzeria, waar ik gemberthee met citroen en honing – mijn favoriete drankje hier -, Griekse salade, en fishfingers bestel. Ik heb nog steeds trek, dus Vera en ik delen nog een portie frietjes. Daarna gaan we inkopen doen. Ik neem wat suikervrije koekjes, een busje ontsmettende handcrème en wierrook mee. Weer thuis aangekomen voel ik me niet zo lekker. Een beetje misselijk, en mijn keel doet ook al de hele dag pijn. Ik ga even op zolder liggen om wat te slapen in de zon, en leg beide handen op mijn buik. Eén van de stafleden is televisie aan het kijken, dus doezel ik weg met het geluid van racende auto’s op de achtergrond.

Wanneer ik weer wakker word, gaat het al een stuk beter. Na een semi-koude douche ga ik weer naar boven. Ik sta op het terras dat uitkijkt op de stad, wanneer Louis me aan mijn mouw trekt. ‘Colours,’ zegt ze zielig. Ik glimlach en neem haar op de arm. Samen lopen we naar mijn kamer, waar ik waterverf en papier uit mijn koffer haal die ik eigenlijk had meegenomen voor de monniken. Ze begint vurig te kleuren. Steeds ovaaltjes, in het rood dit keer. Af en toe schildert ze een appel of een bloem. Als er een tekening klaar is loopt ze enthousiast rond om ze aan iedereen te laten zien. Zo trots dat ze is op haar kunstwerken. De verfjes zijn werkelijk een schot in de roos.

Louis is klaar met schilderen, geeft het pakketje tekeningen af en begint op het scherm van mijn computer te drukken. Ik geef haar mijn telefoon waarop ze Disney liedjes kan luisteren, wat ik stiekem zelf best wel leuk vind. Het is gênant hoeveel teksten ik kan meezingen. Wanneer Let it Go begint, ben ik plots niet meer de enige die meezingt. Louis kijkt met een guitige uitdrukking op haar gezichtje naar al die vreemde, zingende jongeren. Na een tijdje krijgt ze genoeg van de muziek en begint ze weer te schilderen. Alleen beschildert ze dit keer niet het blad, maar haar eigen gezicht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s