Krokodillentranen

’s Ochtens vroeg worden we verwacht door de krokodillen. We krijgen een zwemvest en stappen in een onstabiele kano die uit een boomstam is gehold. Dan begint onze bestuurder met een peddel van bamboe te varen. We passeren een Marmogur – de krokodillensoort die niet vies is van een stukje mensenvlees als ontbijt.
De kanotocht is erg mooi en vredig, en al snel voel ik me op mijn gemak. De idee dat er onder de boot een krokodil kan zitten die ieder moment kan opduiken, voegt voor mij geen angst maar een extra dimensie toe aan de trip.

Tijdens de junglewandeling daarna zien we tijger – en neushoornsporen, veel bambi’s en enkele apen, maar de grotere dieren hebben vandaag geen zin om zich te laten zien. Ik vind het desalniettemin fijn om door een nieuw soort vegetatie te wandelen. Ik vertoef veel liever in de natuur dan in een stad, besef ik nu.

De junglewandeling eindigt bij het EBC, wat staat voor elephant breeding centre. Mijn opgetogen gevoel van vanmorgen verdwijnt meteen. Een tiental olifanten staan samen met hun jongen, aan een ijzeren ketting gebonden. De gids vertelt ons dat ze niet vrij mogen lopen omdat Ronaldo hen dan mee naar de jungle neemt. De olifanten zien er werkelijk ongelukkig uit. Ze bewegen obsessief van links naar rechts, of zetten telkens stapjes naar voor en naar achter. Het is duidelijk dat ze gefrustreerd en wanhopig zijn.
De aanblik van de massa toeristen die zich om de dieren heen heeft verzamelt, komt aan als een klap in mijn gezicht. Ze staan lachend in groepjes, met dure camera’s en iPhones en selfiesticks in hun handen. Alsof het leed van de wezens tegenover hen, hen totaal koud laat. Twee jonge olifantjes hebben het geluk dat ze vrij mogen rondlopen. Ik observeer een Chinese vrouw die wild met een bosje stro staat te zwaaien, en daarbij kirrende geluidjes maakt. Wanneer er een jong op afkomt en zijn slurfje uitsteekt om het lekkers te ontvangen, trekt ze het eten weer weg om hem te plagen. Dat doet ze een paar keer na elkaar.

Ik ben woedend, maar voel ook verdriet en machteloosheid. Het dringt tot me door dat ik hier deel van ben. Dat ik heb meegedaan aan deze mishandeling door een ticket voor dit park te kopen. Ik ben net zo’n domme toerist als al die andere, die met ogen open in de val is getrapt.

We keren terug naar ons hotel om ons klaar te maken voor het volgende op het programma: olifanten baden. Ik heb een beeld in mijn hoofd van verzorgers die een paar olifanten wassen in de rivier, als een soort vrije tijdsmoment voor de dieren, en een paar toeristen die mee mogen doen. Maar wanneer ik daar aankom, wordt die droom aan diggelen geslagen.
Er staat een grote groep vakantiegangers rond een stuk rivier gedromd, waar twee olifanten in het water zitten met één of twee buitenlanders op hun rug. Op één van de olifanten staat een ‘verzorger’ bevelen te geven met zijn voeten, zodat de olifant water in zijn slurf neemt en dat uitsproeit over de toerist die tweehonderd roepies heeft betaald om nat gemaakt te worden. De andere olifant wordt bijna non-stop aan de oren getrokken en gepord met een houten stok. Wanneer hij niet meteen luistert, komt er een ijzeren stok tevoorschijn waar een scherpe haak aan zit. Na iedere vijf minuten stappen er nieuwe mensen op hun rug, dus moeten ze veel vaker door hun knieën gaan dan goed voor hen is.
Mijn hart breekt in duizend kleine stukjes. Ik beslis meteen dat ik hier niet aan mee wil doen. Deze dieren zijn niet gemaakt om als slaaf en circusobject gebruikt te worden. Alleen maar zodat het park geld verdient, en de toerist naar huis gaat met een paar leuke foto’s en een verhaal waarmee hij kan opscheppen.

Ik word hier werkelijk kotsmisselijk van. Ik zou het water in willen lopen om die eikel met zijn stok en mep in het gezicht te verkopen. Maar ik weet in mijn hart dat deze mensen, en zelfs de eigenaars van het park, handelen uit onwetendheid. Ze doen ook maar wat ze moeten doen om te overleven.

Hoe langer ik kijk, hoe moeilijker ik het krijg. Je ziet gewoon dat er niets slechts in die arme dieren zit – ze zien er zo lief en intelligent uit – en dat dat wordt misbruikt. Na een tijdje kan ik mijn tranen niet meer bedwingen. Het beeld van de olifanten aan kettingen flitst door mijn hoofd. Ik ben zo boos op mezelf dat ik dit niet had zien aankomen. Dat ik naïef genoeg was om te geloven dat de dieren hier met respect behandeld werden. Maar het is overal hetzelfde, op een paar uitzonderingen na. Ik zoek snel een zonnebril in de rugzak van Kristel, en probeer zo onopvallend mogelijk te zijn zodat ik de pret van de meisjes en de andere toeristen niet bederf.
Toen ik hier nog maar net was, reed er een keer een auto voorbij waarop stond: Tears are the last gift of Love. Daar probeer ik nu aan te denken.

De rest van de namiddag ben ik redelijk stil. We maken een vijf uur lange safaritocht met een Jeep en zien neushoorns, apen, gigantische spinnen, herten, zwijnen, hagedissen, vogels, en we horen een tijger voorbijkomen die we net niet zien omdat de groep voor ons teveel kabaal maakt.
We sluiten het weekend af in een plaatselijke cocktailbar waar ik mijn favoriete drankje bestel: Pina Colada. Het wordt een erg gezellige en grappige avond. Ik ben dankbaar dat ik deze meisjes heb leren kennen. Voor het slapengaan neem ik mijn eerste douche met warm water, daarna kruip ik onder de wol. Ik ben zo moe dat ik bijna meteen in slaap val. Het was een fantastisch weekend, maar ik heb mijn instelling een paar keer moeten bijstellen om het naar mijn zin te hebben. Ik kan er niets aan doen dat in een safari-file staan met een hoop andere mensen die ook graag wilde dieren willen zien, ervoor zorgt dat ik me net een onnozel schaap voel. Eén van mijn favoriete schrijvers zegt het volgende: “We’re all trading water in a shoreless sea and we huddle together into groups to convince ourselves that our situation is other than it is.”

Nou ja, dat dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s