Kind van mijn tijdsgeest

Vandaag wordt mijn eerste dag in het klooster. Ik ben blij om te horen dat er hier op sommige plaatsen internetverbinding is, zodat ik kan bloggen. In de afgelopen paar dagen heb ik weer veel tijd gehad om te reflecteren. In die tijd heb ik me afgevraagd wat reizen eigenlijk zo aantrekkelijk voor mij en de rest van het Westen maakt.

Het grote onbekende heeft iets magisch, bijna ontzagwekkend. Soms lijkt het alsof reizen op een voetstuk wordt geplaatst; er wordt dan ook zelden negatief over gesproken. Het is immers synoniem met nieuwe ervaringen, het ontdekken van jezelf, en nog een paar andere clichés. Want wie reist verandert, leert, wordt snel een voorbeeld voor velen.

Op een dag is het mijn beurt, beloofde ik mezelf vroeger wanneer ik een foto zag van iemand die een tijdje aan de andere kant van de wereld vertoefde. Doorheen de jaren was ‘reizen’ een onbereikbare droom geworden die me motiveerde. Een geromantiseerd beeld van de wijde wereld die ik ooit op mijn eentje zou gaan ontdekken. Waar ik ook ging, in mijn achterhoofd droeg ik altijd een kaart en een rugzak met me mee. Wanneer ik het zat was om naar school te gaan en te luisteren naar de leraren, was daar altijd de wereld nog. De wereld waarin mijn oude leven van gewoontes, waarin mijn eigen persoontje, zouden plaatsmaken voor iets nieuws. Op een dag zou ik de muren van mijn gevangenis afbreken en de vrijheid tegemoet rennen, maar ik stond er nooit bij stil dat ik misschien gewoon in een iets grotere gevangenis zou belanden.

De lijst met bestemmingen werd langer, en mijn verlangen sterker. Ik was als de dood om te horen dat reizen niet altijd zo idyllisch en ingrijpend is dan ik dacht. Als het niet strookte met het sprookje dat ik voor mezelf creëerde, moest ik er niets van weten. En dat bleef zo tot de dag dat ik naar Nepal vertrok. Hier heb ik die reiskriebels eens onder de loep genomen, gewoon omdat het kon en ik er nu tijd voor had. En wat ontdekte ik? Dat mijn diepst gekoesterde verlangens niet meer zijn dan het product van een aantal ideologieën die al eeuwen bestaan.

Mijn diepste, persoonlijkste verlangens zijn voorgeprogrammeerd! En dat is bij jou, lezer, precies hetzelfde. Aan het verlangen om op reis te gaan, is biologisch bekeken niets natuurlijks aan. In de dierenwereld zie je geen chimpansees vakantie vieren in het leefgebied van een naburige groep chimpansees, want daar zou alleen maar ruzie van komen. De bewoners van het oude Egypte investeerden hun geld liever in het bouwen van een plaatselijke piramide, dan het uit te geven aan een tripje naar Babylon. Maar de geschiedenis kronkelde verder, tot er in de negentiende eeuw een stroming ontstond die later de naam Romantiek kreeg. De idee dat we zoveel mogelijk moeten ervaren om zo onze horizon te verbreden, dat we moeten losbreken uit ons dagelijkse leven om nieuwe culturen, geuren, smaken en kleuren te ervaren, werd hier geboren. Voeg bij dit ideeëngoed onze op consumptie gerichte maatschappij toe, en je krijgt een perfecte match die dagelijks miljoenen vliegtuigen de lucht in stuurt.

Laten we even stilstaan bij het volgende: onze reisdrift is maar gebaseerd op een idee, dat afkomstig is van een verhaal dat mensen hebben geschapen. En een idee kan niet bestaan zonder mensen die erin geloven, dus dan is het ook niet echt waar. En wat staat er nou net op mijn pols getatoeëerd? Jawel, vitam impendere vero: ik zet mijn leven in voor de waarheid.

Ja, ik ben een kind van mijn tijdsgeest. En het is dan ook normaal dat mijn keuzes daarop zijn afgestemd. Ik vind het fijn om dat in mijn achterhoofd te houden. Om me ervan bewust te zijn dat mijn behoeften en ideeën niet persoonlijk zijn, maar deel van een verhaal dat we tezamen hebben verzonnen en in stand houden. Zo wordt alles een stuk minder serieus. Ik kan nu een beetje ontspannen, het zijn maar ideeën.

Ik hoef mijn horizon niet te verbeden, en moet al helemaal niet op ontdekkingsreis naar mezelf. Want ik weet inmiddels donders goed wie ik ben, en hoe de horizon in elkaar zit. Het enige wat ik moet doen, is eerlijk zijn, al die lagen bepakking en troep die ik meesleep van me afschudden, zodat ik mijn leven uit de eerste hand kan leven. Ik moet mijn kleren afgooien – die je hier trouwens vindt in de vorm van letters – tot ik niets meer om het lijf heb, en naakt maar zuiver door het leven ga. En als reizen daarbij kan helpen, wat het ook doet, kan ik daar alleen maar heel dankbaar voor zijn.

Namaste.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s