High tea and poetry

Today…

Dare to allow yourself to be seen. Dare to tell the truth. Dare not to know. Dare to stay present to the fire that burns inside. Dare to let go of the image. Dare to mess everything up. Dare to dream and let dreams die. Dare to be wrong. Dare to be right. Dare to be real. Dare to be here.

Today.

– Jeff Foster

Vrijdagnamiddag trok ik samen met mama naar Nederland om een paar dagen op ‘silent retreat’ te gaan. Een ‘retreat’ is letterlijk een plaats waar je heen gaat om alleen te zijn. Een toevluchtsoord. In de militaire wereld, en volgens het Engels woordenboek, betekent het: the forced or strategic withdrawl of an army.

Het wilt dus zeggen dat je een stapje terugzet. Dat je de tijd neemt om even bewust te worden. Om te luisteren en stil te zijn. In de praktijk betekent het ook wel veel eten en drinken. Er is hier keuze uit misschien wel veertig verschillende soorten thee, vijf soorten suiker en heet water dat de hele dag door beschikbaar is. Er is ook koffie, maar die blijft over het algemeen onaangeroerd. Toen ik dit theeparadijs ontdekte, werd ik helemaal blij. Maar toen ik de hartvormige zandkoekjes proefde die bij de drank geserveerd worden, kon mijn geluk écht niet meer op.

Drie keer per dag komt iedereen samen om te luisteren naar de woorden van één van mijn favoriete sprekers/schrijvers: Jeff Foster. De groep bestaat uit ongeveer negentig mensen, waaronder veel twintigers en dertigers. Er zijn Belgen, Nederlanders, Denen, Zweden… kortom mensen uit heel Europa.

De meerderheid van de groep loopt al het hele weekend rond op sokken of sloffen, in een gemakkelijke yoga-tenue en doorgaans ook met een dikke sjaal omdat de temperatuur binnen opzettelijk laag wordt gehouden – kwestie van iedereen bij de zaak te houden. Anders zou dit geen silent-retreat worden, maar één grote sleep-over. Over slapen gesproken… iedere ochtend om acht uur is er yoga-les. Braafjes zette ik mijn wekker al twee keer om half acht, om de dag te beginnen met een portie lichaamsbeweging. Maar met de beste wil van de wereld… ik geraak mijn bed niet uit. Helaas.

Afgezien van het lekkere veggi/glutenfree/lactosefree/organic eten en de bonte verzameling mensen, zijn er hier maar weinig dingen die me kunnen afleiden. Tijdens de maaltijden en in de bijeenkomstzaal wordt er niet gepraat, alleen geluisterd. Gisteravond zaten we met z’n allen te dineren, maar was het gekletter van bestek het enige achtergrondgeluid. Dat stil zijn aan tafel voelt een beetje ongemakkelijk: voor mij betekent tafelen tijd om bij te kletsen, de dag te vertellen of te discussiëren. Voor elke maaltijd wordt er een belsignaal gegeven zodat iedereen weet dat het tijd is om te eten. Net zoals op school. Er zijn hier mensen die, in de tijd dat ik twee borden en een dessert naar binnen heb gewerkt, nog aan hun eerste paar happen zitten. Zouden ze dit opzettelijk doen?

Vreemd genoeg zie ik na de eerste dag al koppeltjes ontstaan. Mannen en vrouwen die elkaars gezelschap opzoeken, samen gaan wandelen of een boek lezen. Aangezien het hier altijd stil is, is het me een raadsel hoe ze dat toch klaarspelen. Misschien zegt een blik toch meer dan duizend woorden?

De vrije momenten breng ik doorgaans schrijvend in mijn kamer door. Of ik houd me bezig met het bed, dat je met een afstandsbediening kan bedienen. Vanaf het moment dat ik in deze kamer binnenkwam, waande ik me in een bejaardencentrum. De bedden staan op wielen, de douche is aangepast aan rolstoelgebruikers en er hangt een typische ziekenhuislucht die alles doordringt. De congreszaal waar de samenkomsten doorgaan, lijkt wel een uitvaartruimte, met de grijze muren, het donkerblauwe tapijt en de rijen stoelen die aan elkaar vast zitten.

De afgelopen twee dagen waren heerlijk simpel. Maar ik word wel de hele dag door geconfronteerd met mezelf, en dat maakt behoorlijk wat dingen los. Ik loop al een tijdje rond met een onbestemd gevoel, dat er kwam toen ik besefte dat gaan reizen mij niet zou geven waarop ik hoopte. Ik voelde me onveilig en zonder doel. Mijn reisbubbel die ontplofte, liet een leegte achter. Het reizen was een doel geworden. Niet alleen voor nu, maar voor de rest van mijn leven. Ik zag mezelf niet op een vaste plek leven, met een gezin en een nine-to-five job. Ik zag een avonturier die overal en nergens woonde, zonder grenzen, die altijd op weg was naar de volgende belevenis. Alleen zo, redeneerde ik, kon ik gelukkig zijn.

Gisteren vond ik de moed aan mezelf toe te geven dat ik niet meer weet wat ik moet doen. Ik weet niet waar ik heen wil, of waar ik heen ga. En ik sta midden in een wereld die dat wel lijkt te weten. Met mijn ene voet in een wereld van methodes en bestemmingen, doelen, oorzaken en gevolgen. Een wereld van concepten en vakjes, analyse en logica. Een wereld van geloof, van aannemen-tegen-beter-weten-in, van onechtheid, van keeping up appearances. Van wachten op het volgende, van zoeken naar vervulling. Een wereld waarin ‘het niet weten’ gelijk staat aan zwakte en onzekerheid.

Met mijn andere voet in een wereld van schoonheid en tederheid. Van liefde, vriendschap en connecties. Een wereld die bereid is om naar zichzelf te kijken, die anderen helpt. Een wereld van dragen en gedragen worden, van poëzie, van muziek, van zachte aanrakingen. Een wereld die mensen ontmoet zoals ze zijn.

Joseph Campbell schreef: “Als het pad voor je duidelijk is, ben je waarschijnlijk op dat van iemand anders.

Vandaag ben ik bevriend geworden met “het niet weten”, met dat onbestemd gevoel. Zelfs de zon komt op zonder reden, en regen valt zonder doel.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s