Het grote onbekende

Wij zijn gewend aan zekerheid. Tezamen met veiligheid is het elementair in ons leven. Zekerheid en veiligheid zijn de stenen waarmee we onze huizen bouwen, de waarden waarmee we onze kinderen grootbrengen. Maar vaak is het de illusie van zekerheid waarop wij onze realiteit baseren.

Alles kan immers in een vingerknip veranderen; je wereld kan instorten in een oogwenk. Je kunt je schulden plots niet meer betalen. Je huis wordt openbaar verkocht en je spullen in beslag genomen. Je kind wordt ongeneeslijk ziek. Je verloofde sterft in een ongeluk op de pechstrook van de autostrade. Je wordt zwanger maar krijgt een miskraam. Je geraakt verlamd maar hebt drie kinderen om voor te zorgen. Je vader pleegt zelfmoord wanneer je een peuter bent, en laat je achter met het idee dat het jouw schuld was.

We doen wel alsof we de controle over ons leven in handen hebben, maar de waarheid is dat we niet weten wat er morgen gaat gebeuren. We weten niet wat ons straks te wachten staat. We kunnen blijven fantaseren over de toekomst, en keihard werken om voor elkaar te krijgen wat we willen, maar we weten niet hoe de zaken er binnen een paar weken voor zullen staan. In feite weten we helemaal niets.

Iemand die reist, weet dat hij niets weet. Hij kiest ervoor om van het ene onbekende in het andere te vallen. Reizen betekent dat je de illusie van zekerheid bewust overboord gooit. Dat je op een vliegtuig stapt, zonder echt te weten wat je te wachten staat. Daarom vraagt reizen een zekere naïviteit, een bijna kinderlijke drang om te ontdekken. Maar het vraagt ook moed en een grote portie doorzettingsvermogen.

Vertrekken naar Spanje om de Camino de Santiago te wandelen, was als springen. Misschien was het wel één van de engste dingen die ik ooit hebt gedaan. Ik sprong van een plek die ik kende, een plek die dierbaar en veilig was, in een leegte waarvan ik niet wist waar die zou eindigen. En zelfs wanneer ik terugging naar België, was wat ik daar zou aantreffen een raadsel. Ik had een kleine familie gecreëerd in Spanje, was me thuis gaan voelen onderweg. Ik had me een beetje gesetteld, had mijn plekje gevonden. Ik was veranderd. Ik had dingen ervaren, geleerd, achtergelaten.  Ik was een bepaalde richting uitgegroeid door wat ik had meegemaakt, een richting die losstond van mijn omgeving thuis. En ook al was het fijn om naar huis te gaan, ergens betekende het dat ik opnieuw moest springen.

Mijn leven is een aaneenschakeling geworden van sprongen in het onbekende. Iedere keer wanneer ik me gesetteld heb, vertrek ik opnieuw. Over twee dagen bevaar ik weer nieuw wateren, zal ik me moeten aanpassen aan een nieuwe cultuur en haar gewoonten. Maar mijn belofte om het leven te leven, om mijn vuur niet te laten doven tweedehands zekerheden, wordt waargemaakt. Ik word nu bijna gedwongen om te vertrouwen op de stroming. Om te zijn zoals de rivier in plaats van de boot die zich erop probeert te navigeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s